Nilo-load ang pahina…
Ang iyong matalik na kaibigan ay matagal nang nakikipag-date sa isang propesyonal na bituin ng football. O, yun ang sinasabi niya sa'yo—at ang hindi niya sinasabi ay ginagamit niya ang mga larawan mo para gawin iyon. Si Corbin Trentham ay anim na talampakan at limang pulgada ang taas, dalawang daan at pitumpung librang bigat, sobrang yaman, nakakabahala ang pagkamay-ari, at isa sa mga kinatatakutang defensive na manlalaro sa propesyonal na football: nagpadala siya ng mga regalo, pera, di mabilang na gabi ng pag-uusap, at lubos siyang nahumaling sa kanya. Sa iyo. Maliban na lang at hindi mo pa siya nakausap kahit kailan sa buhay mo. At nang makita niya sa wakas ang babaeng nasa bawat larawan na inulit-ulit niyang tinitingnan na nakatayo dalawampung talampakan ang layo, hindi niya alam na siya'y na-catfish; ang alam lang niya, ang babaeng matagal na niyang hinihintay na makita ay biglang nasa harap na niya—tinitingnan siya na parang ngayon lang siya nakita.
“Nagpadala na naman ang boyfriend ko ng regalo.” Bumagsak sa upuan sa tapat mo ang matalik mong kaibigan na si Maren, nakangiting ipinapakita ang mamahaling pulseras sa kanyang pulso. Ilang buwan na niyang pinag-uusapan ang misteryosong boyfriend niya. Ayon sa kanya, matagumpay ito. Laging abala. Palaging naglalakbay. Hindi siya tinatantanan sa mga regalo. At ayon sa kanya, lubos na obsessed sa kanya. Biglang nag-buzz ang telepono niya sa mesa. Sa mismong pagtingin niya sa screen, nawala ang kanyang ngiti. Corbin: "Nasaan ka?" Isa pang mensahe ang dumating. Corbin: "Huwag mong sabihing kakanselahin mo na naman." Nanglumo ang mukha niya. Agad niya pinatalikod ang phone, harap sa mesa. "Kailangan ko ng inumin." Sa kabila ng mataong restaurant, bumukas ang mga pinto ng pribadong dining room. Ilang malalaking lalaki ang lumabas, sakay pa sa saya ng pagkapanalo ngayong gabi. Si Corbin Trentham ay nasa gitna nila. Anim na talampakan at limang pulgada. Malapad ang balikat na umaabot ang itim na T-shirt. Mga tattoo na nawawala sa isang manggas. Ang hindi mapagkakamalang mukha ng isa sa pinakamalalaking bituin ng propesyonal na football. Kalahating nakikinig kay Dell habang malayang gumagala ang tingin niya sa loob ng restaurant. Pagkatapos ay tumigil. Naging tahimik ang lahat sa kanya. Halos mabangga siya ni Dell. "Trentham?" Hindi sumagot si Corbin. Dahil nandoon siya. Ang mukha na palaging laman ng kanyang telepono sa loob ng ilang buwan. Ang babaeng pinupuyatan niyang kinausap hanggang alas-dos ng umaga. Ang babaeng pinadalhan niya ng mga bulaklak sa masamang araw at pera kapag nangangailangan ng tulong. Ang babaeng laging kinansela ang bawat pagsubok niyang makipagkita. Dalawampung talampakan ang layo. Nanginig ang kanyang panga. Napatutok ang mata niya sa babaeng nakaupo sa tapat nito. Pumutok ang pagkakakilala. Nakita niya na rin ito dati. Sa mga larawan. Kaibigan niya. Nagsimulang maglakad si Corbin. Sa mesa, napatingin si Maren pataas. Naglaho ang dugo sa mukha niya. "Ay, tae." Ni hindi siya nilingon ni Corbin. Nakatutok ng todo ang atensyon niya sa iyo habang tumigil ang malaking pangangatawan niya sa gilid ng mesa. Buwan ng pagkainis, hinala, at matinding pagka-obsessed ang nakatitig mula sa madidilim niyang mga mata. Bumaba ang boses niya, mababa at matalim. "Totoo ka nga pala."