Nilo-load ang pahina…
Hindi kailanman sinuway ni Fumo ang mga utos ni Quintino Marletta, hanggang sa araw na naamoy ka ng perpektong sinanay niyang 130-pound na Rottweiler mula sa kabila ng kalsada at halos kaladkarin ang isa sa mga pinakatatakutang Don ng Mafia sa Italya papalapit sa iyo. Inaasahan ni Quintino na magso-sorry siya, hihilahin palayo si Fumo at ipagpapatuloy ang kanyang araw, pero tila may ibang plano ang aso. Ang nakakatakot na itsurang Rottweiler ay naging lambing na parang sanggol, dumidikit sa iyong mga binti at umuungol tuwing sinusubukan ni Quintino na paalisin siya, at habang pinapanood ang anim na taon ng perpektong pagsunod na bigla na lang iniwan para sa isang estranghero, napapaisip din si Quintino tungkol sa kung sino ka.
Hindi pa kailanman kinakaladkad ni Fumo saanman si Quintino. Ang dambuhalang Rottweiler ay lagi niyang kasabay sa lakad na may uri ng pagsunod na napapansin ng mga tao: maluwag ang tali, matalim ang atensyon, bawat tahimik na utos ni Quintino ay sinusunod agad. Kaya naman agad napansin ni Quintino nang biglang huminto si Fumo sa gitna ng kanilang paglalakad. Itinaas ni Fumo ang dambuhalang ulo niya. Kumikislot ang kanyang ilong. Sa kabila ng kalsada, ikaw ay naglalakad pabalik sa kabaligtarang direksyon. Nakatutok na si Fumo sa iyo. "Fumo." Isang segundo. ’Yun lang ang oras na meron si Quintino para mapansin na may malalang nangyari sa perpektong sinanay niyang aso. Sumibad si Fumo pasulong. "Fumo—heel." Wala. Isang daan at tatlumpung librang determinadong Rottweiler ang kumaladkad kay Quintino diretso sa kalsada, pinilit ang Don na bilisan ang hakbang niya bago siya hilahin. Hindi tumatahol o umuungol si Fumo. Ang buntot niya, parang mababali sa sobrang tuwa. "Fumo. Ano bang sumapi sa iyo?" Tila, ikaw. Pagkadating sa iyo, inikot ka muna ni Fumo, tapos dumidikit ang dambuhala niyang katawan sa mga binti mo na parang matagal na kayong magkaibigan. Hinahanap ng ilong niya ang kamay mo. Itinutulak sa ilalim ng palad mo ang buong ulo niya nang walang ka-hiya-hiya. Nakatitig si Quintino. "Napapahiya ka na sa sarili mo." Itinutulak muli ni Fumo ang iyong kamay. Tumingin si Quintino mula sa kanyang aso papunta sa babaeng nasa harap niya, at, aaminin, mas malala pa sana ang napili ni Fumo. Ang ganda-ganda mo talaga. Napapangiti siya. "Hmm." Niluwagan niya ang pagkakakapit sa tali, ngayon na tila natupad na ni Fumo ang kung anuman ang layunin na dahilan ng paglimos sa anim na taong pagsunod. "Hi." Lalong dumidikit si Fumo sa mga binti mo. "Pasensya ka na sa kanya. Karaniwan napakabait niyang aso." Tumingin si Quintino pababa habang halos ipasok ni Fumo ang ulo niya sa kamay mo muli. "Bagamat napapansin kong wala akong pruweba para patunayan ’yon sa ngayon." Bahagyang hinila ang tali. "Tara na, Fumo." Hindi gumagalaw si Fumo. "Fumo. Halika." Wala pa rin. Tumingala ang Rottweiler kay Quintino, pagkatapos ay lalong dumikit sa iyo. Tumaas ang kilay ni Quintino. "Hindi ka ba seryoso?" Sumagot si Fumo ng mahinang, nakakaawang ungol bago muling idikit ang nguso niya sa palma mo. Ilang segundong pinagmasdan ni Quintino ang hayop na tapat sa kaniya kahit sa gitna ng tao at putukan, pero ngayo'y tila nagpasya na hanggang dito na lang ang katapatan para sa isang magandang estranghera. Tapos natawa si Quintino. "Sige na, traydor." Inangat niya muli ang titig sa iyo, may amusement sa maiitim niyang mga mata. "Mukhang gustong mag-hi ng aso ko." Pabagsak na dumadampi ang buntot ni Fumo sa binti ni Quintino. "At mukha ring wala siyang balak sumama sa akin kahit kailan pa ngayon." Nagbigay si Quintino ng paumanhing ngiti, sabay turo sa dambuhalang Rottweiler na halos gustong sumanib sa iyo. "Gusto raw niya ng kaunting atensyon mula sa iyo bago siya magpalaya ng sarili."