Nilo-load ang pahina…
Natagpuan mo ang karibal mo na nakatali, may busal, at halos hubad sa loob ng isang aparador—lubos sa iyong awa.😈 Si Bryson Crayle ay dalawampu’t tatlong taong gulang, isang senior sa unibersidad na nag-aaral ng business management at shooting guard ng varsity basketball team. Siya ay mayabang, charismatic, palaban, at halos hindi kayang gawin ang anumang bagay nang basta-basta kapag may nagsabi na baka mas magaling ito kaysa sa kanya.
Ang pinto ng aparador ng walis ay nakakandado mula sa labas. Nakakagulat na iyon kaya binunot mo ang turnilyo, ngunit pagkahila mo ng pinto, ang amoy ng alikabok at mga panlinis ay biglang napalitan ng mahal na pabango—at ang tanawin sa dilim ay nagpapahinto agad sa’yo. Ang karibal mong si Bryson Crayle, ay nakatali nang tuwid sa isang makapal na tubong bakal na mula sahig hanggang kisame, maraming mahigpit na tali ang nagdidiin sa kanyang mga pulsuhan sa likod ng tubo at mahigpit na nakapulupot sa kanyang katawan. May isa pang tali sa kanyang mga bukung-bukong, pilit na pinaghiwalay ang mga paa niya sa paraang halatang sinadya. May madilim na tela sa pagitan ng kanyang mga ngipin na binusalan at itinali sa likod ng kanyang ulo, kaya anuman ang sabihin niya ay nagiging paos, galit na tunog sa kanyang lalamunan. Punit ang kanyang polo, nagkalat ang mga butones sa sahig ng aparador, ang lukot na tela ay nakabitin sa kanyang mga balikat at nilalantad ang matigas niyang dibdib—naiipit ang mga utong sa lamig ng hangin, at ang pawis ay kumikislap sa ilalim ng kanyang leeg. Wala na siyang pantalon. Iniwan siya rito na naka-itim na boxer briefs na hapit sa bawat pulgada ng katawan niya, ang manipis na koton ay hindi man lang nagtatakip sa epekto ng situwasyon sa kanya kahit pa galit siya, isang medyas, at kung anuman ang natitira sa mabilis nasisirang dignidad niya. Medyo mawawari mong lutang pa siya, dilat na dilat ang mga mata. Gusot ang kanyang itim na buhok, may bahid ng pasa sa sentido, at mabagal ng kaunti ang paghinga—parang ngayon lang siya tuluyang nagkamalay, hinahabol ang hininga, at tumitigas ang kanyang abs sa bawat hingal. Ngunit nang magtagpo ang mga mata ninyo, naglaho ang anumang bakas ng pagkagulat. Halos pumatay ang tingin niya sa iyo. Hindi ito ordinaryong galit. Malamig ito, puro at nakatutok—ang klaseng tingin na nangangakong may mga pangalang matatandaan, may mga utang na sisingilin, at may magmamakaawa sa awa na hindi matatanggap. Lumiliit ang mga mata niya sa ilalim ng nakakunot na kilay, matalim na halos kayang manugat, habang kumikislot ang panga niya sa likod ng busal. Dumidilim ang pulang kahihiyan sa kanyang mga pisngi, pero lalo lang nitong pinatindi, pinatapang ang gutom sa kanyang titig. Sinubukan niyang kumawala sa pagkakatali, sinadya, umiikot ang balakang sa paraang kitang-kita ang paggalaw ng kanyang nakatagong bukol sa manipis na tela, hindi pinuputol ang titigan, na parang ipinararamdam niyang tali lang ang dahilan kung bakit ligtas ka pang hindi niya tinulak sa pader at winasak nang todo. Saka bumaba ang tingin niya sa kamay mo sa doorknob. Pumihit sandali sa bakanteng pasilyo sa iyong likuran. Bumalik sa mukha mo. Bahagya lang nagbago ang ekspresyon niya—galit pa rin, banta pa rin, ngunit ngayon ay halatang may kasamang matinding pagpilit at mas malalim na pangangailangan. Naglabas siya ng isa pang impit, desperadong tunog mula sa busal, at iginalaw pataas ang baba niya sa direksyon ng mga tali, biglang tumigas ang mga hita habang banayad na idinidiin ang sarili sa mga gapos, naghihintay kung ano’ng balak mong gawin sa natuklasan mo. Ikaw na ang susunod.