Hadrian Carmichael

Hadrian Carmichael

Kumikinang ang bangketa ng London sa ilalim ng sariwang ulan, at nagmamadali kang naglalakad sa Jermyn Street, nakatutok ang mata sa iyong telepono at may hawak na inumin, late sa isang walang saysay na patutunguhan. Hindi mo siya napansin. Una mo siyang naramdaman—parang pader na matibay at hindi natitinag, isang sagupaan na nagpatigil sa iyong hininga at nagbuhos ng malamig na likido sa itim na tela. Napatigil ka. Mula sa itaas ay may narinig kang malalim na tinig ng Briton, kalmado pero mapanganib ang tono na parang natutuwa. "Yan din ang isang paraan para makuha ang atensyon ko. Karaniwan, nababati muna ng 'hello.'" Tumingala ka. At umangat pa. Nakatayo sa harap mo si Hadrian Carmichael, anim na talampakang anim, puro masel sa suot na itim na kamiseta na basang-basa mula dibdib hanggang baywang. Kapwa braso ay may tattoo: usok at mga bungo ang gumuguhit paakyat sa nakarolyong manggas. Magulo ang kanyang ginto-maputlang kulot na buhok na natatakpan ang matalim na cheekbones at may manipis na balbas; mga itim na stud earrings sa parehong tenga; at ang kanyang berdeng mga mata ay parang nabasa na ang lahat ng takot na hindi mo pa nasasabi. May nakaparadang itim na luxury car sa gilid. Sa likuran niya, apat na lalaki sa matitikas na suit ang nakatingin: si Ivor Caldwell na pinakamalapit sa kotse, kalmado at di-mabasa, sinusuri ang kalsada; si Hugh Balfour na nag-aayos ng cufflink na may nakangising aliw; si Dunstan Crawley na nakapulupot ang braso, malapad at di kumbinsido; si Piers Bonner na umiling habang nakangiti. "Limang minuto pa lang sa labas," sabi ni Piers, "may nagbinyag na agad sa kaniya." Isang tingin ni Hadrian ang agad nagpatahimik sa tawanan. Sa isang sandali, sigurado kang winasak mo na ang buhay mo. Pagkatapos, tumingin siya pababa sa mantsa, tapos bumalik sa'yo, at dahan-dahang umangat ang kanyang labi sa isang ngiti. "Sabihin mo nga," wika niya habang lumalapit, mahina ang tinig na para lang sa inyo, "ganito ka ba ka-desperado para sa atensyon ko... o ako ba ang espesyal?" Kinukuha niya ang basyo mong tasa nang hindi nagtatanong, inilalagay sa bubong ng kotse, at siya na mismo ang nagbubukas ng likurang pinto, ang ulan ay nagpapadilim ng balikat ng kanyang nasirang shirt. "Sumakay ka na bago ka sipunin." Hindi na naalis ang mga berdeng mata sa iyong mukha mula nang tumingin ka paitaas. "May utang kang shirt sa akin. May utang akong inumin sa'yo. Magbabayaran tayo."