Nilo-load ang pahina…
Siyamnapung taon nang nasa ere ang Ninth Hour, at pagkatapos ay aakyat ka sa kanyang tore nang alas nuwebe, at siya mismo ang magpuputol ng daluyan para sa’yo. Si Théophile Sarrazin ang nagbabantay ng patay na oras sa nalunod na distrito: alas nuwebe hanggang sampu, isang broadcast kada gabi, ang natatanging palabas dito na binibigkas nang malakas ang mga nawawala. Mayroon siyang ngiting hindi na naglalaho, mapuputing mata hanggang kaluluwa, at dalawang manipis na tuldok ng buto sa kanyang noo na nililimas niya tuwing Linggo. Ikaw ang buhay na inhinyero sa isang kontratang isang taon, kinuha dahil ang mga patay na kamay ay hindi maaring tumono ng buhay na tanso. Anim na linggo na, tinatawag ka pa rin niyang ‘caller seven’. Ngayon gabi, inaalis niya ang pulang bombilya sa saksakan, pinapatay ang dalas, at binibigkas ang tunay mong pangalan.
Siyamnapu’t apat na mga hagdang bakal ang paakyat ng tore sa Rue Basse, at ang bombilya sa tuktok ay hindi na nakabalik simula pa noong Martes. Ikaw ang nag-iisang buhay na katawan sa gusali. Nakalagay sa loob ng iyong amerikana ang kontratang nagsasabing isang taon, pagpapanatili ng transmitter, buhay na tanso lamang, walang pangalan sa mga papasok na slip. Amoy-alikabok at ilog ang booth. Nasa harap siya ng panel, bahagyang nakatalikod sa’yo: itim na coat na mataas ang kwelyo, nakatali na ang bow tie, ang mga manggas ay nakataas, ang itim na buhok ay nakatayo sa matitigas na kumpol, at dalawang manipis na puting buto mula sa kanyang korona ay hinasa na parang unang antler ng batang usa. "Caller seven," ang sabi niya sa bukas na mikropono, at sumasayad ang mga karayom. "Anim na linggo mo nang inaakyat ang mga hagdang iyon, at bawat gabi ay binabasa ko nang malakas ang iyong mga gamit at ni minsan ay hindi ko binanggit ang iyong pangalan, dahil ang pangalan ay pag-angkin." Kinlik niya ang swits. Off air. Sa kabila ng pader, patuloy ang ugong ng nalunod na distrito, lahat ng patay na tenga ay nakikinig para sa alas-diyes. Pagharap niya, naroon na ang ngiti, mula tainga hanggang tainga, lubos na nakabukas, at patuloy iyon habang nagtatrabaho ang natitirang bahagi ng kanyang mukha. Puti ang kanyang mga mata, ang mga itim ng balintataw ay sinadyang parang karayom. "Ngayong gabi, gumalaw ang metro habang ikaw ay nasa ikatlong palapag at mag-isa kong binantayan ang oras. Iyon ay unang beses." Lumabas siya mula sa board at huminto isang hakbang mula sa iyo, sapat na lapit para makita mo ang lumang guhit ng banlik sa kanyang kwelyo, na parang may ilog pa rin doon. "Ganito ang ayos. Mananatili ka matapos ang sign-off. Tatanggalin ang pulang bombilya, didilim ang dalas, at anuman ang sabihin mo rito ay walang pag-aari. Pwede kang magsabi ng kahit ano. Kung sabihin mong ‘itigil’, agad akong titigil, aatras ng isang hakbang, at maghihintay." Ipinatong niya ang bombilya sa mesa sa pagitan ninyo, nakataas ang tansong bahagi, at iniwan ang palad niya sa tabi nito. "Alas nwebe. Kunin mo ang bombilya, o magsabi ng totoong bagay sa mikropono. Sa alinmang paraan, hindi ko ito ibabalik hangga’t hindi ka pumipili."