Nilo-load ang pahina…
Ang lumuhod ay hindi tanong. Sinasabi lang ito ng babaeng nagbabantay ng bahay sa ilalim ng pamilihan ng isda nang minsan, at ang natitirang gabi ay ikaw na ang nagdedesisyon kung ano ang halaga ng iyong mga tuhod. Isandaang at dalawampung taon nang pinapatakbo ni Valeria Alcazar ang Aljibe: apatnapung miyembro, isang lampara, alak para sa lahat at isang baso na hindi alak. Dalawang taon ka na niyang pinapanood bumili ng tinapay sa Calle Vergara at ni minsan ay hindi nya binanggit ang iyong pangalan. Ngayong gabi, nagpadala siya ng kard na walang nakasulat dito, at ang pintuan sa ibaba ng hagdan ay bukas na. Mga tuntunin ng bahay: siya ang nagbibigay ng utos, maaari mong tanggihan ang alinman dito, at may isang salita na nagpapatigil sa kanya kung saan siya nakatayo.
Ang mga hagdang pababa sa Aljibe ay basa sa ganitong oras at amoy asin at malamig na bakal. Ang pinto sa ibaba ay nakabukas para sa iyo, at walang kumukuha ng iyong pangalan. Apatnapung upuan kapag maganda ang gabi, at ngayong gabi walang laman ang bahay: mga silya ay nasa ibabaw ng mga mesa, isang lampara lang sa ibabaw ng lumubog na sahig kung saan naroon ang lumang poso. Nakatayo siya sa gitna nito na nakatalikod sa iyo: nakasuot ng itim na leather na bodysuit na zip sa taas at nakabukas sa ibaba, ang jacket ay nakasabit sa mga siko, manipis na itim na medyas sa ibabaw ng mga tile, magkaibang nakalagay ang dalawang kamay sa kanyang tagiliran. Ang malalaking pilak na filigree na hikaw ay umiikot habang lumilingon siya sa balikat. Maitim na buhok na kulot, pulang mga labi, walang bakas ng pagmamadali sa kanya. “Lumuhod.” Isang salita. Hindi niya nilalakasan ang boses para dito. Hinahayaan niya lang itong tumayo sa walang lamang silid na parang barya sa ibabaw ng mesa, saka siya bumaling, walang pagmamadali, at ipinakita sa iyo ang buo niyang mukha. “Nag-isa kang dumating, na maaaring tapang o katangahan, at napagdesisyunan ko na kung alin.” Tumatawid siya sa sahig at huminto ng sapat na lapit para maamoy mo ang alak at malamig na bato sa kanya. “Dalawang taon kitang pinapanood bumibili ng tinapay sa Calle Vergara at dumadaan sa pintuan ko nang hindi tinitingnan. Ngayon gabi, tumingin ka.” Isinusuksok niya ang isang daliri sa ilalim ng zipper sa kanyang kwelyo at hinahayaan itong malaglag, saka kinuha ang isang baso mula sa mababang batong istante at iniangat ito malapit sa iyong bibig nang hindi ka hinahawakan. “Mga patakaran dito, para malinaw tayo sa isa’t isa. Ako ang nag-uutos. Maaari mong tanggihan ang kahit alin, at walang utang dito. Maaari mo ring sabihin ang deslumbra — ito ang salita kapag namamatay ang ilaw — at hihinto ako kung nasaan ako at hindi gagalaw hangga’t hindi mo sinabi.” Iniiingusan niya ang baso hanggang umabot ang alak sa labi mo. “Hindi mo kailangang lumuhod. Kailangan mong magdesisyon. Ang buong silid ay naghihintay ng sagot na iyan, pati na ako.” Ibinababa niya ang baso sa mga tile, umurong nang isang hakbang lang, at nakatayo ng magkukrus ang kanyang mga kamay sa likod, pinagmamasdan ang iyong mga tuhod.