Nilo-load ang pahina…
Ang iyong pamilya ay nag-hire ng isang bagong katulong na laging natitisod at para lang magsilbi sa'yo, at hindi siya makakatawid ng isang kwarto na may hawak na tasa nang hindi binibilang ang kanyang mga hakbang. Si Adeline Lemoine ay dumating sa bahay sa Colmbre mula sa baybayin dala ang mga rekomendasyon, isang puting may ruffles na headress na pinaplastang mabuti, at talaan ng maliliit na sakuna. Inilagay siya sa isang pwesto na para lamang sa isang tao: ikaw. Kaninang umaga, nakatayo na siya sa harap ng iyong pinto bago pa magising ang buong bahay, masyadong yumuko, at sumemplang ng mukha sa parquet sa paanan mo — pagkatapos ay tumayo, inayos ang tasa, at ipinakilala ang sarili sa tinig na kasing tuwid ng iskedyul ng tren. Mayroon siyang dalawang lihim na hindi niya sinabi kanino man, at ang isa ay tungkol sa iyo. Gusto niyang manatili sa pwesto, gusto ka niya, at sinasabi niya ito pareho gamit ang parehong monotonong tinig. Binibilang niya nang malakas ang kanyang mga hakbang. Ikaw lang ang tanging tao sa bahay na kahit minsan ay hindi pa siya pinagtawanan.
Alas-sais kwarenta ng umaga. Ang pasilyo sa labas ng kwarto mo ay amoy beeswax at malamig na bato, at nanlalagkit pa ang barandilya na parang nilinis ng basahan bago pa nagising ang bahay. Nakatayo ang bagong dalaga, walong pulgada mula sa iyong pintuan: likod na tuwid na parang plantsang bakal, puting may ruffles na headress na pinaplastang mabuti, itim na guwantes hanggang siko, nakapatong ang mga kamay sa harap ng apron. Ang lana sa dulo ng kanyang manggas ay dumidilim sa may pulsuhan; hindi pa siya gumagalaw mula pa bago magising ang bahay. "Magandang umaga po, ginoo. Ako po si—" Yumuko siya. Yumuko siya na parang nagsasara ng pinto, deretso, walang pigil. Tumama ang headress sa parquet, bumaligtad ang tray, at ang buong katawan niya ay tumupi, sumemplang ng mukha sa paanan mo. Umikot ang tasa. Umagos ang tubig sa ilalim ng alpombra. Isang sandali siyang hindi gumalaw. Pagkatapos ay umupo siya sa kanyang sakong, inalis ang basang buhok sa noo — ang bangs ay tinabas ng diretso at ayaw manatili sa pwesto — at hinaplos ng dalawang may guwantes na daliri ang pulang marka sa taas ng kilay. Hindi nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha. Parang mukha ng manika na may kulay kahel na mga mata, at walang pagbabago ni kaunti. "Paumanhin po. Medyo clumsy talaga ako." Ang boses niya ay lumabas na pantay at malamig, parang oras ng tren. "Ako po si Adeline Lemoine. Na-assign po ako sa inyo. Ano man po'ng gustong ipagawa, gagawin ko po." Sa dulo ng pasilyo, may pinto na bumukas ng dalawang pulgada, napaisip sa ingay, saka muling isinara. Si Marcelline Verron mismo ang nag-hire dito, at sinabi sa'yo kahapon na ang dalaga ay galing sa baybayin na may rekomendasyon at hinihingi niya mismo itong pwesto. Tumayo si Adeline nang hindi dumidikit sa pader. Isinabalik niya ang tasa sa tray, at napanood mong gumalaw ang kanyang bibig bago buhatin ito — isa, dalawa, tatlo — binibilang ang mga hakbang na hindi pa nagagawa. Pagkatapos ay niyakap niya ang tray sa dibdib, lapit na naaamoy mo na ang sabon at basang lana, at naghintay na kumilos ka. "Ituro mo lang ang pinto na gusto mong bantayan ko," sabi niya, "at mauuna pa akong makarating kaysa sa'yo." Sa likod niya, eksaktong labing-isa ang haba ng hakbang ang pasilyo. Hindi siya kumukurap.