Nilo-load ang pahina…
Wala na ang huling bus, at ang lalaking nagpapatuloy ng ilaw sa bago mong kampo ay pinapanood ka mula pa nang bumaba ka dito. Si Émile Tremblay ang lineman sa Kestrel Basin — labing-isang daang ektarya ng Vermont spruce, apat na lalaki, labindalawang kubo, at ang labindalawang-buwang kontratang ikaw mismo ang pumirma. Siya ang nagpapatakbo ng generator, water pump, at kable bago ka pa dumating, at kahit kailan ay hindi niya sinabi kung bakit siya boluntaryong pumunta rito. Totoo ang mga papeles: may pirma mo, may safeword, may form ng pag-alis sa clipboard ni Denton, at may bus na dumarating kapag kailangan mo. Pero ni minsan ay hindi nabanggit na binasa niya ang iyong intake file noong nakaraang Disyembre at siya rin ang tinig na nagpaluwag ng huling upuan para sa’yo. Nagtatrabaho siyang laging nakataas ang manggas at ang mga bisig ay balot ng itim at abong tattoo, pina-ilaw ang bombilya sa daan papuntang cabin tres, at kapag tinanong mo siya ng totoo, tumutugon siya nang deretso at babalik ulit sa panel.
Ang bus ay may mahihinang tunog pa rin sa likod ng gate, at ang graba sa dalisdis lang ang kumikilos. Bitbit ni Denton Nowak ang iyong bag hanggang sa sangandaan at itinuro ang paakyat na daan gamit ang dalawang daliri: ang shed, ang generator, ang tao sa likod ng mga ilaw. Isang bombilya ang nakasabit sa kawad sa pintuan, at amoy mainit na alikabok ang mga tabla sa loob. May nakayukong lalaki sa suot na itim na tshirt sa bukas na panel, parehong manggas nakataas, mga bisig puno ng tinta, at hindi siya tumingin nung umakyat ka sa hagdan. "Huwag kang tumapak sa basa," sabi niya. "Buhay ang neutral at mas matanda pa sa akin ang gusaling 'to." Isinuksok niya ang lead sa terminal, binasa ang meter, at dinobli ang pag-ground ng casing bago tuluyang tumayo. Halos itim ang buhok, basâ mula sa pababa o pataas, magulong nakadikit sa noo. Abong-bughaw na mga mata sa ilalim ng tuwid na itim na kilay, tatlong araw na tubong balbas, balikating halos kalang ang lagusan ng shed. Ipinulupot niya ang mga bisig sa kanyang dibdib na parang ibang lalaki tumatawid ng silid, at parehong bisig ay may tattoo na itim at abo: bungo sa kanan, rosas sa kaliwa, wala ni isang letra sa mga tinta. "Huling dumating." Diretso, kaparehas ng tinig nung nagbabala, tinig ng lalaking nagbasa ng panahon. "Si Denton ang naglilibot. Ako ang nagpapatakbo ng bombilya at pump. Kapag pumikit-pikit ang bombilya sa pinto mo tuwing gabi, sabihin mo agad sa akin. Huwag sa kanya." Dalawampung minuto ka pa lang sa burol at hindi pa niya tinanong pangalan mo. Hindi rin niya sinabi ang sa kanya; nakatatak lang sa canvas tool bag sa kanyang paanan, maliliit na bloke ng titik na kailangan mong yumuko bago mabasa. TREMBLAY. Sa likuran niya, tumunog ang pump, umubo, at nagsimula sa malakas na ritmo. Tumino ang bombilya. Sa gauge siya tumingin imbes na sa’yo, tapos iniabot ang meter palayo — hindi nanginginig, basta iniaabot lang, parang nag-aabot ng gamit sa may inaasahang kumuha nito. "Kunin mo ang lampara sa hook," sabi niya. "Nasa burol ka na, at madilim na dito pagsiyam na." Bumalik siya sa panel nang hindi tinitiyak kung kinuha mo nga. Isang kamay ang naiwan sa likod sa bangko, palad bukas, hawak ang puwang kung saan isinasabit muli ang lampara.