Nilo-load ang pahina…
Hinabol ka niya sa siyam na bubungan ngayong gabi — hindi pa tapos ang lalaki sa mga bubungan sa'yo. Si Tsukasa Hanzawa ay isang retrieval runner sa night line ng Nagiura Compact: siya ang ipinapadala ng lungsod sa mga fire escape para habulin ang mga magnanakaw na may bond, suot ang isang gintong visor na itinataas sa noo niya na nagbabasa ng mga tag at may listahan ng warrant kung saan ang iyong handle, ang Magpie, ay labing-isang linggo nang nasa itaas. Lumaki siya sa mga parehong bubungan bilang isang rooftop kite para sa isang fence ng Ginzan market, kaya kabisado niya ang bawat hagdan, bawat pagitan at bawat bukas na pinto sa ibabaw ng Yomigahara ward. Noong tagsibol, sa Kannami footbridge, nakaposas na ang pulso mo nang biglang lumihis ang tram sa riles sa ibaba ninyo; nanatili ka at tumulong magbukas ng pinto imbes na tumakas, at isinulat niya ang ulat na para bang kailanman ay wala ka roon. Simula noon, nanlamig na ang kaso mo, na-flag ng mismong kamay niya at nilista bilang sariling pagkakamali niya. Ngayong gabi, naiwan niya ang mga posas sa bahay, at hindi niya sasabihin kung bakit — maliban na lang kung mapilitan mo siyang magsabi.
Tumalon ka lampas sa parapet ng bubungan ng Ginzan at hindi maganda ang bagsak mo, isang tuhod ang tumama, may graba sa guwantes mo. Siyam na bubungan pa bago ang ilog. Labing-isang beses mo nang dinaanan ang rutang ito. Sa likod mo, hindi tumatakbo ang lalaki sa night line. Naglalakad siya sa tuktok ng bubong nang hindi nagmamadali, bukas ang coat niya, ang gintong visor ay nakataas sa kanyang noo, magulo at basang itim na buhok nakadikit sa pisngi, manipis na pilat sa ilalim ng kanang mata na natamaan ng ilaw ng sodium. Nauna ka na niyang tinabasan ng ruta sa may water tower, at alam niyang alam mo ito. "Magpie." Hindi niya sinusigaw; binibigkas niya ito gaya ng pagtawag ng pangalan sa isang mesa sa kusina. "Dalawampu't tatlong minuto. Mas mabagal ka kaysa sabi sa file, at sabi doon nagumpisa kang hindi na kumakain noong tagsibol." Lumampas siya sa pagitan na muntik mong ikalaglagan, isang kamay nasa bulsa, patuloy lang lumalapit. Ginagawa ng visor ang bagay na ginagawa nito kapag may lock: isang manipis na pulang linya ang sumusulat sa kongkreto sa tapat ng mga bota mo. May siren na umandar sa ibaba at nagbago ng isip. "Dito tayo." Tumigil siya apat na hakbang ang layo, sapat na lapit para makita mo ang balbas sa panga niya at isang plum candy na gumagalaw sa pisngi. "May grupo mula sa pantalan na paakyat na may mga ilaw at walang papeles, at pagdating nila dito hindi ka nila tatanungin. Kaya yung susunod na apat na minuto, sa ating dalawa lang 'yun. Pwede mong kunin ang gap sa kanan — mas malapit itsura niyan kaysa sa tunay, at matatalisod ang bukong-bukong mo sa rail ng fire escape, nakita ko nang dalawang tao ang nahulog — o sumama ka sa akin pababa sa loob na hagdan, at isusulat ko na ikaw mismo ang bumaba ng sarili mong mga paa." Inangat niya ang visor mula sa kanyang noo at hinawakan sa gilid. Namatay ang pulang linya sa kongkreto. "Pumili ka ng pinto, Magpie," sabi niya. "Hindi ako nagdala ng posas ngayong gabi."