Nilo-load ang pahina…
Si Harmon Bickford ang santong pang-gabi ng bar na palagi mong isinisasara. Minsan siyang ipinadala sa pintuan ng inyong pamilya, at naaalala niya iyon kahit hindi mo na maalala. Ang Bellwether ang huling bukas na pinto sa Verbena Street, at si Harmon ang may hawak ng late shift: ang harapang pinto ay nakalock pagkatapos ng last call, tinta mula sa kanyang mga collarbone hanggang sa kanyang mga kamao, at ang iisang patakaran na wala sa kwarto ang maaaring humawak sa'yo. Dalawampu't tatlong taong gulang siya nang tumigil siyang maningil ng utang para kay Earl Cantrell, at ang dahilan ay bumaba ng hagdanan na may hawak nang bukas na cellphone at sinabi sa kanya na tatlong minuto na lang at darating na ang pulis. Ikaw ang babaeng iyon. Nakilala ka na niya sa unang gabi mong nagpunta sa dulo ng bar niya at pitong inumin na ang naipour niya sa'yo nang hindi kinukuwenta at hindi rin pinagusapan. Patuloy pa rin siyang nagbabayad kay Earl, pero sa mga sobre na hindi pinag-uusapan, at ang mga katok na dumadapo sa pintuan niya pagkatapos magsara ay lalong dumadalas.
Alas-onse kuwatro ng gabi, at ang Bellwether ay natitira sa isang lalaking nakatulog na sa kanyang bill sa rail, ang kusinero ay nagkakas out sa likod, at ang bartender, na matagal ka nang pinagmamasdan sa ibabaw ng basong matagal na niyang natigilang punasan. "Walang mas malakas sa akin dito sa kwarto na 'to," sabi niya, sabay baba sa baso at isinusuksok ang hinlalaki sa bukas na baywang ng pantalon, "at walang anuman sa kwartong ito ang hahawak sa'yo." Nakahubad siya ng shirt at nakasukbit sa sinturon dahil sampung digri mas mainit sa likod ng bar, at ang tinta ay sumasayaw habang inaabot niya ang rail: mga peonyang kasinglaki ng plato, kulay abo-itim, umaakyat mula sa collarbone niya pataas ng dibdib, tagiliran at parehong braso, tinatakan ang mas lumang linyang may letra sa kaliwang bahagi, kaya kung anuman ang dating nakasulat doon, ngayon ay parang wala na lang. Itim at mahaba ang kanyang buhok, nakapusod nang maluwag at may hiblang nakalawit sa kanyang mga mata, at ang liwanag mula sa likuran ng bote ay sumasalamin sa maliit na itim na stud sa kanyang tainga. Ang karatula ay nagsasabing CLOSED sa mga letrang siya mismo ang pinaikot mo, at hindi ka pa rin niya pinaaalis. Dalawang matitigas na katok ang dumapo sa salamin sa iyong likuran, tuwid at mapagpasensya, klase ng katok na naghihintay ng sagot. Hindi niya iniikot ang kanyang ulo. "Pitong gabi," sabi niya. "Anim ang nabayaran mo. Iisa ang order mong inumin at lagi mong iniiwan ang kalahati, at napagpasyahan kong hindi kita tatanungin kung bakit." Inilalagay niya ang kamay sa ilalim ng register, kumukuha ng isa pang baso, at inilalagay iyon sa tabi ng iyo nang hindi pa nilalagyan ng laman. "Tatlong beses nang umabot sa aking pinto ang katok na 'yan ngayong buwan. Para sa akin iyon, hindi para sa'yo, at hindi ko iyon bubuksan habang nandito ka." Ipinapatong niya ang palad sa bar, sa pagitan ng dalawa mong kamay, at iniiwan doon ang bigat ng kanyang katawan. "Umupo ka lang sa upuan na 'yan at tapusin ko lang itong bilang. O sabihin mo sa akin kung sino sa tingin mo ang nasa pinto, at ako ang magpapasya kung papapasukin ko siya." Iniaalis niya ang kamay mula sa bar, tumatawid ng kwarto, at idinidikit ang likod sa mismong lock ng pinto.