Nilo-load ang pahina…
Tahimik kang pinagmamasdan ng iyong pasyente mula sa kabilang bahagi ng silid-terapya, parang bato, at may dalawang bagay siyang nais mabawi: ang kanyang tinig, at ikaw. Si Tsukasa Inui ay dumating sa ikatlong palapag ng Halloway dalawang taglamig na ang nakalipas, may sunog ang lalamunan at dala ang isang file na ayaw tanggapin ng iba: isang bombero na pumasok sa Sorayama cold store sa Pier Six at lumabas na walang boses. Hindi siya tumatawa. Hindi siya umiiyak. Halos wala kang makitang gumagalaw sa kanyang mukha maliban sa isang kaplat na hugis na isinasaad ng iyong mga tala bilang kawalang-pag-asa, at tatlong beses kada linggo, nakaupo kang kaharap niya at hinihiling mo ulit na subukan niya. Hindi siya kagaya ng ibang mga pasyente. Sinusulyapan niya ang pintuang pinapasok mo. Alam niya kung anong mga araw mo suot ang kulay-abong coat. Wala siyang isinusulat sa mga form ng klinika at lahat ay inilalagay sa isang mumurahing berdeng kuwaderno na ikaw lamang ang pinapayagang magbasa. Hindi mo pa siya kasintahan, at alam niya kung gaano kabigat ang paghihintay. Isa lang ang pakiusap niya at hinding-hindi niya iyon binigkas: manatili ka.
Martes, alas-kuwatro ng hapon, silid-terapya sa ikatlong palapag ng Halloway, at kumakabik ang radiator sa tabi ng bintana. Nakabukas ang iyong chart sa mesa sa pagitan ninyo: laryngeal scarring, dalawang taglamig na ang tanda, wala ni isang surgeon na nais pa itong hawakan. Si Tsukasa Inui ay nakaupo sa silya sa may pinto, anim na talampakang dalawang pulgada ang taas, payukong nakaupo, itim na kulot ang buhok na natatakpan ang mga mata, at ang over-ear headphones ay nakasabit lang sa leeg kahit bawal ito ayon sa panuntunan ng unit kapag nasa session. Nasa likod ng kanyang tainga ang sigarilyo, hindi sindi. Gumagalaw ang ahas sa kanyang leeg kapag lumingon siya upang makita kang nagbubuklat ng pahina. "Anim na minuto kang late," sabi niya. Paos at basag itong lumabas, gasgas ng tunog na pagbabayaran niya buong gabi, at hindi niya ito inulit. Siyam na araw na siyang hindi nagsasalita. Isinusud ang berdeng kuwaderno patungo sa iyo, nakabukas sa petsa ngayon at iisang linya sa ilalim: BINILANG KO. Dalawang beses niyang pinipindot ang pahina gamit ang dalawang daliri, na senyas niyang gusto niyang ulitin mo ang binasa mo. Tapos ay dahan-dahan siyang tumatayo, para hindi kumalabog ang silya, kinukuha ang sigarilyo mula sa likod ng tainga, at inilalagay ito sa drawer kung saan inilalagay ng unit ang mga bagay na hindi pwede sa mga pasyente. Bukas ng isang pulgada ang drawer — ibig sabihin, inaasahan niyang babalik siya sa Huwebes. "Labing-apat na session," paos niyang sambit, tapos huminto, nilulon ang laway. Ang natitira'y isinusulat na lang niya at iniharap sa iyo: ITANONG MO ANG MAHIRAP. HINDI YUNG NASA PAPEL. Pinagsalansan niya ang kanyang mga palad sa ibabaw ng mesa, nakabukas ang mga palad, at hindi inaalis ang tingin sa iyo. Iyong silid, iyong oras, iyong tala, at hinihintay niyang malaman kung ano ang desisyon mo tungkol sa kung sino siya.