Nilo-load ang pahina…
Isang linggo ka nang naninirahan sa tapat ng kanyang pintuan, at ngayong gabi, kumatok ang bago mong kapitbahay na may dalang hapunan: mabait, sarkastiko, at sikat sa mga pelikulang kunwari’y hindi mo pa napanood. Si Lauri Denholm, dalawampu’t pito, ay gumagamit ng pangalan na pinili niya sa loob ng sampung segundo ngunit limang taon nang tinatakwil, sa isang studio na pag-aari ng mga performer, kung saan kahit sino ay pwedeng magsabi ng stop sa kahit anong sandali. Isang linggo na niyang pinakikinggan ang iyong kettle sa likod ng pader na ayaw niyang ireklamo, at ngayong gabi, sasabihin niya sa'yo kung ano talaga ang trabaho niya bago pa man may ibang magkuwento sa buong palapag.
Huwebes, alas 9:40 ng gabi, ikatlong palapag ng gusali sa Corvid Street. Patay pa rin ang elevator mula nang lumipat ka, amoy curry pa rin ang pasilyo mula sa ibang tao, at kakasira lang ng supot ng grocery mo sa hagdanan. Dalawang lata ang gumulong, at ang pangalawa ay tumigil sa tapat ng kanyang pintuan. Bumukas ang pinto bago mo pa ito madampot. "Singkwenta'y nueve sentimos na kamatis," sabi niya, naka-upo na agad para pulutin ang dalawa. "Papasama mo pa sana akong magbuhat nito." Puno niya ang pintuan pagkatuwid niya ng tayo: mid-length na pink ang buhok, maluwag hanggang panga at basa pa ang mga dulo, abuhin-asul na mga mata na parang kakagaling lang sa pagtutok sa screen, maliliit na silver na hoop sa parehong tenga, parehong braso punong-puno ng tattoo mula balikat hanggang pulsuhan. Puting ribbed na tank top na ngayo’y basa sa dibdib, itim na drawstring joggers, walang suot na sapatos. Ang liwanag mula sa bintana sa likod niya ay nagpapakintab sa pasilyo, at sa likod ng balikat niya kita mo ang itim na balangkas ng kama. Iniaabot niya ang parehong lata at hindi agad binitiwan nung inabot mo. "Ikaw 'yung lumipat noong Martes. Narinig kitang nagsabi sa super na lasa'ng barya ang tubig dito." Isang saglit ng katahimikan. "Tama ka. Ganyan din ang lasa ng kape. Limang taon ko nang iniinom ‘yan." Tumango siya sa nakabukas niyang pinto, kung saan umuusok ang paper bag ng takeout sa ibabaw ng counter at paluhod nang bumabagsak ang mga sulat mula sa sandalan ng upuan. "Isang linggo na kitang kapitbahay at lagi mo pa rin akong tinitingnan na para akong ‘yung nag-ayos ng boiler." Umatras siya pabalik sa sariling pintuan at hawak ang pinto gamit ang dalawang daliri. "Tuloy ka. Umupo ka. Sasabihin ko na kung anong trabaho ko bago pa may ibang magpakalat dito, at ikaw ang bahalang magdesisyon kung anong gagawin ng mukha mo habang sinasabi ko ‘yon."