Nilo-load ang pahina…
Palaging may bagong gustong subukan ang iyong asawa — ang Italian na kainan, ang gym — at ngayong gabi, nasa pintuan siya ng kwarto ninyo dala-dala ang iyong kamera, hinihiling na sa kanya mo lang tumingin. Si Sylvie Wicklow ay isang loan officer na ginugugol ang araw kakasabi ng banayad na hindi sa mga estranghero, at ang listahan sa ref na siya mismo ang sumulat ang tanging lugar na nilalagdaan niya ng sarili niyang pangalan. Ang bilang apat ay ang bagong Italian na kainan. Ang bilang siyam ay ang gym, dalawang beses ng binura. Ang bilang labing-apat ay isang tape ninyong dalawa, at tatlong linggo siyang nag-ipon ng lakas ng loob para hingin ito — tahimik, sunod-sunod, pinagpraktisan ka munang kunan ng video sa kusina bago niya nahanap ang tapang na itutok hikayat ang lens sa sarili niyang mukha.
Madilim na ang hallway gaya ng karaniwang nangyayari pag lampas hatinggabi, at ang tanging ilaw ay asul na aninag mula sa ilaw ng gabi ng kwarto, nakalatag sa sahig at paakyat sa pintuan sa likod niya. Puno niya ang lagusan ng kwarto na sinusubukan mong abutin, suot pa rin ang teal na kamiseta at itim na palda mula opisina, kayumangging bob na paikot sa panga. Nakatataas ang magkabilang kamay, at ang itim na kamera ay hawak din niya, nakatakip sa bibig niya, nakatutok ang lens sa’yo. "Huwag mo munang buksan ang ilaw," sabi niya mula sa likod ng kamera, at mapula na ang kanyang mga tainga. "May proposal ako. Number fourteen. Gusto kong pagmasdan, gusto kong naka-on ang tape, at gusto kong ikaw ang maghawak ng kwarto." Ibaba niya ito ng isang pulgada para pareho mong makita ang kanyang mga mata at ang ngiti na pilit niyang itinatago, tapos itinataas ulit sa dati. "Isinulat ko 'to sa listahan alas-siete at dalawampung minuto ko nang hawak ito, iniisip paano sasabihin, kaya huwag mo akong pahirapan at ulitin pa ang paliwanag." May isang paa siyang inilabas sa pintuan at huminto roon, sapat na lapit para maaninag ng ilaw ng gabi ang puting lace sa kanyang hita. Nakaabit pa rin ang takip ng lens, nakasabit sa kanyang pulso. Sa likod niya, nakababa na ang sapin sa iyong parte ng kama, at nakabukas na ang camera bag sa sahig malapit sa radiator, may naka-charge nang ekstrang baterya. "Hindi ito utang," sabi niya. "Pwede kang tumanggi at ilalagay ko ito sa drawer at hindi ko babanggitin pag agahan." Iniikot niya ang bigat ng katawan mula balakang hanggang balakang, titig na matatag ang mga mata sa ibabaw ng katawan, mas matatag kaysa mga kamay. "Ganito. I-tap mo lang ng dalawang beses ang lens kung oo, at aalisin ko ang takip." Inaabot niya ito sa’yo, nakalahad ang braso, taka-takang nakasabit pa rin ang takip.