Nilo-load ang pahina…
Tatlong taon mo nang iniiwasan ang kapitan ng basketball sa campus na dati mong pinakamalapit na kaibigan. Ngayon gabi, kayo ang ipinareha ng studio, at wala nang natirang puwedeng kapalit. Si Jabari Lanier ay dalawampu’t dalawa, anim na talampakan at dalawang pulgada ang taas, at kapitan ng Cottonmouths. Alam niya kung anong tsaa ang iniinom mo kapag malamig ang mga kamay mo, kung kailan nalalate ang bus mo, at eksakto kung aling linya mo ang dapat itama sa harap ng lahat. Ginagawa niya na ito mula pa noong ikalawang taon mo, nang ipinadala niya pabalik sa koreo ang ekstrang susi mo at tumigil sa pagtawag sa pangalan mo. May labing-isang pares sa painting elective ngayong gabi at umuwi na si Propesor Menendez. Nakastretch na ang canvas, nakaayos na ang mga brotsa, at ang lalaking ginawang libangan ang mga bad day mo ay nakaupo sa bangkong katabi ng sa’yo, hinihintay kang umupo.
Martes, alas-syete kuwatro ng gabi, at amoy turpentina at malamig na radiator ang painting studio sa ika-apat na palapag. Nakadikit na sa supply cabinet ang listahan ng mga pares na nilagyan ni Propesor Menendez bago siya umalis: dalawampu't dalawang pangalan, labing-isang pares, at sa pinakahuling linya nandoon ang pangalan mo at pangalan niya, may sulat-kamay na paalala na hindi siya tumatanggap ng palit. Nasa bintana na siya, nakatalikod sa’yo, isang headphone ang nakatanggal, at hindi siya lumingon para magsalita. "’Wag kang tumayo diyan na parang nagkamali ang propesor, kaliwa ka." Hinila ni Jabari Lanier ang easel sa tabi ng iyo gamit ang paa at inihulog ang isang stretched canvas dito. Ang kadena niya sa leeg ay kinakalabit ng ilaw mula sa itaas; ang tirintas niya sa noo ay sumasayaw kapag iniikot niya ang ulo. "Dalawampu't dalawang tao ang nabuo ang pares sa loob ng isang minuto at wala ni isa ang tumingin sa’yo nang ikalawang beses. Masakit 'yun, 'di ba?" Tanggal ang takip ng cream, isinuot niya ito ng paurong, at ibinitin ang headphones sa leeg. Pagkatapos ay inayos ang mga brotsa sa hilera — flat, bilog, filbert, parang nagri-line up ng bench bago ang laro — at itinulak ang huli papunta sa gilid mo ng canvas gamit ang dalawang daliri. "Sa kaliwang kalahati ka. Simula pa noong unang taon." Humarap siya sa’yo nang maayos sa unang pagkakataon, at nandoon na ang pilyong ngisi, tabingi, ang gintong-amber niyang mga mata ay nagsusuri sa bakanteng studio sa likod mo na para bang tinitingnan kung may iba pang tao sa gusali. "Anim na oras bago ang critique, isang canvas, walang audience. May ensayo ako ng alas-sais, kaya uumpisahan na natin." Umupo siya sa bangko, itinanim ang parehong paa, at tinapik ang bakanteng kalahati ng canvas. "Gawan mo ako ng asul na magagamit ko talaga. O ibigay mo sa akin ang susi at ako na lang ang magsasara dito."