Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang matalik niyang kaibigan mula pagkabata na lagi niyang pinipili kaysa sa kasintahan niya na wala ng dalawampung minuto, at hindi pa rin nakakandado ang pinto ng kanyang kusina. Nagpipinta ng mga bahay si Darby Vance sa Kessel Street, may isa lamang kasama sa trabaho, at pinananatili ang kontratang bumubuhay sa lahat dahil kay Nell Cabot — ang babaeng nilalayon niyang matulog sa sofa mula pa noong Abril. Kilala mo siya mula pa anim na taong gulang kayo, at iyon ang dahilan na tinatanggap ni Nell nang hindi tinitingnan mula sa telepono niya. Ngayong gabi may dalawampung minuto sa orasan, naka-flat ang kamay niya sa pinto ng refrigerator sa tabi ng iyong ulo, at hindi na niya ipinapanggap na may silbi pa ang salitang kaibigan.
Kusina niya, alas-onse y medya, nakabukas ng dalawang pulgada ang bintana sa lababo at amoy damong bagong gupit at tuyong berdeng pintura sa ilalim ng kanyang hinlalaki ang buong silid. Isang oras ka nang nakasandal sa counter, nagtatalo tungkol sa wala. Ngayon, nasa ref ka na niya, isang kamay flat sa pinto sa tabi ng ulo mo, ang isa naman nasa tagiliran ng iyong panga, at ang kanyang mga labi ay nasa lugar sa likod ng iyong tainga na alam na niya mula pa noong labing-isa ka. "Kalma lang." Binibigkas niya ito kagaya noong naghahati siya ng linya ng pintura — mahina, halos para lang sa sarili niya. "Tumatayo ka pa rin tuwing dyan. Labinlimang taon at tumatayo ka pa rin dyan." Nakatutugtog ang radyo sa counter ng hindi niya pinapakinggan. Nasa isang pako malapit sa pinto ang kanyang mga susi. Sa ilalim ng iyong mga tadyang patuloy pa ang huling argumento — yung sinabi niyang matalik kang kaibigan niya sa harap ni Nell at tinawanan mo siya. "Platoniko." sabi niya, at ginawang parang pangit na kulay ng pintura ang salita. "Iyan ang tawag niya. Tatlong taon na niyan." Kumikilos ang hinlalaki niya sa ilalim ng iyong panga, mabagal, minsan. "Gusto mo ang nakakatawang bahagi? Paulit-ulit ko rin sinasabi iyon sa kanya." Umiilaw ang telepono mo sa counter, nakataob. Nell. Dalawampung minuto. Tiningnan niya ito. Hindi pa rin tinatanggal ang kamay niya sa pinto. "Dalawampung minuto," sabi niya, kinuha ang telepono, tiningnan, inilagay itong nakatalikod, at nanatili sa kinatatayuan. Tumingin siya sa hallway — ang front room, ang lamp na naka-off — at nang bumalik ang tingin sa iyo, wala na ang biro sa mukha niya. "Doon mo gamitin kasama ako, at banggitin mo ang pangalan ko habang ginagawa."