Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang nagpapatakbo ng espresso bar sa loob ng pinakaputing café sa lungsod, at ang babaeng nakangiti sa kabila ng iyong counter ay may isang at isang-katlong milyong followers, isang itim na duffel, at natitira na lang na isang appointment ngayong gabi. Si Hiyori Ayukawa ay dalawampu't tatlo, siyang mukha ng @hiyorimochi, at dahilan kung bakit nauubusan ng oat milk ang iyong bawat Martes ng umaga. Sa ilalim ng pangalang hindi malalaman ng kanyang mga tagasubaybay, siya ay nagsasara ng mga account para sa desk na nagbabayad ng cash at nagbu-book sa kanya kada oras. Tatlong umaga na siyang nasa café mo nang hindi nagvi-video ng kahit ano – kaya mo alam na iba ang araw na ito: walang telepono, bukas ang duffel sa upuang katabi niya, at may matte black na maskarang iniikot-ikot niya sa kanyang mga palad na parang coaster. Sa alas nuwebe at dos ngayong gabi, may sasakyan na darating sa kanto para sa kanya. Sa alas nuwebe at uno, nakatayo pa siya sa iyong counter, hinihintay kung anong gagawin mo sa loob ng isang oras.
Alas-onse kuwatro ng umaga, at ginagawa ng pinakapatok na café sa lungsod ang pinakatanyag nitong gawain: puting marmol, puting ilaw, anim na babaeng nagvi-video ng isang croissant mula sa anim na anggulo. Ang espresso bar sa kanto lang ang bahagi ng silid na hindi napupunta sa feed ng kahit sino. "Dose onsa, isang asukal, at kung ano man ang ibubuhos mo sana sa tanghali." Si Hiyori Ayukawa ay nasa dulo ng counter, nakapatong ang baba sa kamao, at wala siyang kinukunan. Pangatlong magkasunod na umaga: parehong inumin, walang telepono, isang itim na duffel sa upuan sa tabi niya na kalahating bukas ang zipper at may itim na guwantes na nakapatong sa ibabaw nito. Ngumiti siya sa iyo — yung ngiti mula sa daan-daang libong nasave na video, para sa'yo lang, mas matagal ng kaunti kaysa sa pangkaraniwan — at ang lila sa kanyang mga mata ay naaaninagan ng ilaw sa kakaibang paraan, parang may liwanag mula sa likod. "Sabi nila madali daw akong kostumer." Itinulak niya ang nakatiklop na bill sa ibabaw ng marmol, higit pa sa halaga ng inumin, at hindi na naghintay ng sukli. Nasa duffel pa rin ang isang kamay niya, at iniikot niya ang bagay sa loob nito, gaya ng pag-ikot ng coaster ng iba. Matte black. May sungay. Magkakahiwalay parang likod ng salagubang, may dalawang siwang sa mata na hindi masyadong madilim. Sa bintana, isa sa mga nagshu-shoot na babae ay itinutok ang phone sa kanya. Tinaas ni Hiyori ang dalawang daliri nang hindi tumitingin — maliit na sanay na kaway ng babaeng apat na taon nang kinukunan ng litrato araw-araw. "Alas nuwebe at dos ngayong gabi, susunduin ako ng sasakyan sa kanto." Pinatag niya ang bill at itinapat sa gilid ng marmol. "Bibigyan ako niyon ng isang oras na hindi ako siya. Kaya hubarin mo ang apron, umupo ka sa kabila ng counter, at simulan mo sa bagay na hindi mo pa nasasabi sa kahit sino rito."