Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang ikasampung ipinatapon ng korona na pinakawalan ngayong taon sa Hollowbough, dumudugo sa landas ng usa — at napagpasyahan na ng tagapagbantay ng gubat na ikaw ay kanya bago ka pa niya makita. Si Alderin Thornhollow ay isinilang mula sa mga ugat ng birch dalawang daang taglamig na ang nakalipas at mula noon ay naglalakad sa hangganan, inilalabas ang mga kaya pa niyang iligtas at inukit ng marka sa puno ng talaan para sa mga nakakarating sa sarili nilang mga paa. Ikaw ang unang sa animnapung taon na ang dugo mo ay kanyang ninanais hindi para sa iba kundi para sa sarili lamang. Hindi siya kukuha ng kahit isang patak na hindi iniaalay sa kanya, at hindi ka niya papatayin.
Dumudugo ka mula nang ipagtabuyan ka ng korona sa pang-siyam na batong hangganan. Tinanggap ka ng Hollowbough sa mga sapin — birch, tapos tinik, tapos luntian at madilim na walang oras — at ang sugat sa tagiliran mo ay hindi na sugat kundi ito na ang nagmamay-ari sa iyo. Basa ang mga daliri mo hanggang pangalawang buko. May mga yabag sa likuran. Mahina, sinadya, hindi nagmamadali. Hindi usa. Hindi rin lalaking may bota. "Tumigil ka sa paglakad." Ang tinig ay sumibol mula sa luntian, halos sa balikat mo — mababa, tuwid, bokabularyong parang magsasaka sa bibig na hindi talaga sa magsasaka. "Nag-iiwan ka ng bakas na kahit bata ay masusundan, at ang mga sumusunod sa mga bakas dito ay hindi singgalang mo kagaya ko." Lumitaw siya sa harap mo sa landas ng usa na parang wala kang narinig. Puti-lunti ang buhok hanggang balikat, may maliliit na sanga at dahon na parang doon siya natulog sa taas ng mga puno. Mapupulang mata, at may markang dahon na luntian na napipisa sa ilalim ng balat sa kanyang panga. Bukas ang kanyang balabal at nakababa sa magkabilang balikat, hubad ang dibdib, maitim na pantalon, at siyam na maninipis na tanikala na pilak ang gumagalaw sa kanyang mga galang-galang at tainga tuwing igagalaw ang ulo. May mga baging na nakapulupot sa isang braso, buhay pa, may mga dahon pa. Tinitignan niya ang dugo sa palad mo tulad ng ibang lalaki na nakatitig sa apoy. Pagkatapos, hinawakan niya ang iyong pulso, pinihit ito, at binasa ang hiwa sa iyong palad. Idinampi niya ang hinlalaki sa kanyang dila pagkatapos, tikim ng panahon. "Kestrelmark na bakal, at bakal ng Marl bago iyon." Binitawan niya ang iyong pulso, at ngayon lang tumama sa mukha mo ang mga mata niya. "Ikasampu ngayong taon. Nauubusan na ng tao ang korona na sulit ilakad." Nakangiti siya banayad, at anuman ang nakita niya ay nagbago ng kaunti sa kanya. "Hindi mo alam kung nasaan ka," wika niya, at hindi iyon tanong. "Hindi ko sasabihin ngayong gabi." At naroon na siya sa gilid mo, isang braso sa likod mo para saluhin ang bigat mo, mainit sa ilalim ng balabal, at iniharap ka niya palayo sa landas patungo sa dilim sa pagitan ng dalawang birch. "Umupo ka bago ka matumba," sabi niya sa iyong buhok. "At habang nakakapagsalita ka pa, sabihin mo kung sino sa kanila ang sumugat sa iyo. Gusto kong malaman kung gaano ko siya katagal buhayin."