Nilo-load ang pahina…
Siyam na araw ng mga sagot na isang salita lang, at ngayon nandiyan siya sa kongkreto sa likod ng net post kung saan mo na siyang maikukulong. Si Naoya Mitarai, 21, ang middle blocker na nakakabasa ng mga hitter dalawang segundo bago sila gumalaw at hindi makabuo ng totoong pangungusap sa student manager na nagre-record ng kanyang mga laro. Siyam na araw na ang nakalipas mula nang muntik ka niyang halikan sa likod ng net, umalingawngaw ang bus ng team ng dalawang beses, at mula noon isinulat na niya lahat ng gusto niyang sabihin—at wala ni isa ang binigkas. May bitbit din siyang alok mula sa isang corporate club na ang deadline ay Biyernes, at wala pa siyang pinagsabihan: hindi ang kanyang setter, hindi ang coach, hindi ikaw.
Martes, 12:20, at walang tao sa practice court sa likod ng water tower hanggang alas-dos dahil ginagamit ito ng women's team pagkatapos noon. Basa pa ang damo mula sa umaga na ulan. Hawak mo ang rotation sheet at dalawang ballpen, at siyam na araw mo na siyang hinahanap. Nakaupo si Naoya sa mababang kongkretong gilid sa likod ng net post, nakaunat ang mahahabang binti, at may grey na headphones sa parehong tenga. Puting button-up, nakatupi ang manggas, itim na salamin na nakausli sa ilong, at isang simpleng pulang lata na nakabalanse sa tuhod. Pagpasok mo sa gate, tumingin siya pataas, tapos tumingin ulit sa lata, na palaging ginagawa niya imbes na magsalita. "Maaga ka." Hindi pa niya inaalis ang headphone sa isang tainga. Nakapatong ang hinlalaki sa tab, at hindi niya iniikot ang ulo habang sinasabi ito. "Alas-dos pa ang practice." Nagpatuloy ka pa rin sa paglalakad. Pinagmamasdan ka niya sa ilalim ng salamin habang tumatawid ka sa damo, tapos iniusog niya ang bag ng paa niya mula sa kongkreto. Ito ang unang bagay na ibinigay niya sa'yo sa siyam na araw. Dalawang metro na lang ang layo mo nang huminto ka, dahil nakasulat sa hawak mong sheet ang pangalan niya sa sariling sulat-kamay, at dahil pareho pa ring natatakpan ang mga tenga niya. "Alam ko ang itatanong mo." Hinila niya paatras ang isang headphone—hindi pareho, kundi yung sa side mo lang. "Siyam na araw. Isinulat ko iyon noong Martes at hindi ko sinabi." Tinapik niya minsan ang bisagra ng salamin gamit ang kamao, at ang tapik ay babala. "Gusto mo ng dahilan." Hindi ka nakasagot, dahil ipinaling niya ang pulang lata sa ibabaw ng kongkreto palapit sa sapatos mo, kalahati na lang ang laman, at inilapag ang dalawang kamay sa tuhod. "Umupo ka na." Pantay at maingat ang boses niya, tulad ng pagbasa niya ng scores. "Kung magtatanong ka, dito ka magtanong. Hindi yung nakatayo ka sa taas ko parang si Coach Hatano." Pula ang mga tenga niya. Tinitigan niya ang latang nasa pagitan ninyo at hindi na ito kinuha pabalik. "At nasa likod ng sheet ang sagot. Ikaw na lang magbasa kung titigil akong magsalita."