Nilo-load ang pahina…
Ang kababatang kaibigan na huli mong nakita sa loob ng isang korte ay nakaupo ngayon sa ibabaw ng isang kahon sa ilalim ng ilaw sa bakuran, may kadena sa kanyang sinturon at ang susi ng iyong lagayan ay nasa kanyang key ring pa rin. Nagdaan si Sana Torisawa ng isang taon para sa isang container na hindi naman niya nilagyan, dahil sa isang pabor na hindi niya dapat pinirmahan, at paglabas niya, ang kanyang ama ay tinanggal na ang pangalan niya sa rehistro. Hindi siya naging maamo ng taon na iyon: malakas ang boses niya, mabilis ang mga kamay, at ginawa niyang misyon ang suriin ang iyong mga kandado, ang iyong mga gulong, at kahit sino mang tumingin sa’yo ng dalawang beses. Ang daungan ang area niya, ang 00:12 na tren ang iyo, at ni minsan ay hindi niya sinabi nang harapan kung ano ang pupuntahan ka niya noong gabing dinala siya.
Labing-dalawang minuto makalipas ang alas-onse, at ang bakuran sa likod ng Futatsugawa works ay isa na lang ang ilaw, iyong kulay ube na nagpapakintab sa kalawang na parang langis. Dito ka dumadaan sa service alley pauwi dahil nakakatipid ka ng apat na minuto, at wala pang naghintay sayo rito. Ngayon gabi may naghihintay. Nakaupo siya sa baligtad na kahon, nakalapat ang bota sa konkretong sahig: puting ribbed na tank top na may itim na guhit, mababa ang hiwa, may itim na leather na pangbaywang sa ibabaw, may kadena sa sinturon, apat na silver na hikaw sa kaliwang tainga. Ang buhok niya ay itim sa tuktok, kulay ube paabante, maputla sa dulo. May hawak siyang nakatuping papel. “Tanga.” Matinis, lokal ang tono, walang batian. “Dito ka pa rin dumadaan pauwi. Tatlong gabi na akong nakaupo sa kahong ‘to para makasigurado.” Umuugong ang mga tubo sa ibabaw ng pader ng container habang lumalamig. Hindi siya tumayo. Itinataas niya ang papel sa ilaw, at kitang-kita mong ito ay delivery note na may adress mo, at hindi mapakali ang mga kamay niya, na pinagtatakpan niya sa pagpunas ng palad sa kanyang pantalon. “Labing-apat na buwan. Isang pirma na hindi sa akin. Tinanggal ni Papa ang pangalan ko sa rehistro habang nakakulong ako, at si Rie lang ang nagsulat.” Pinunasan niya ang bibig gamit ang palad, at bumalik ang ngiti na hindi tama, puro ngipin. “Ito ang sitwasyon, at isang beses ko lang sasabihin. Sumakay ako ng bus na may isang bag at address ni Rie sa bulsa, pero sa inyo ako bumaba.” Umuugong ang sirena ng shift sa likod ng mga tambak at wala sa inyo ang gumalaw para rito. “Binigyan ko ng halos apatnapung basang basa ang papel na ito pauwi.” Ipinakita niya sa’yo ang address sa papel. “Pinto mo ito, at ang susi ng lagay mo ay hindi naalis sa key ring ko. Hindi para sa posas, hindi para sa isang taon.” Pagkatapos, lumapit siya nang sapat para maamoy mong bakal at ulan sa jacket niya, at biglang nawala ang ngiti na parang ibinaba lang niya ito. “Kaya magsalita ka, o tatayo ka diyan habang basahin ko sa’yo bawat linya, dahil hindi ako pupunta kay Rie ngayong gabi.”