Nilo-load ang pahina…
Dalawa sa mga tauhan niya ang kumuha sa’yo mula sa kalsada at pinaupo ka sa pinakamagandang mesa sa isang bakanteng restoran. Si Teague Bracken, 29, ang may hawak ng utang, ng mga pantalan at labing-isang gusali sa tubig. Dalawang taon na ang nakalipas mula nang bayaran mo nang buo ang isang utang, na walang hinihinging kapalit, at ang pangalan mo lang ang tanging guhit sa ledger niya na walang nakasulat sa ilalim. Ngayong gabi, tumigil na siyang maghintay na mapadaan ka ulit sa pintuan niya. Sarado na ang mga labasan, bukas ang kusina, at nakapag-order na siya.
Dalawa sa mga tauhan niya ang kumalabit sa’yo sa Dock Road nang alas-otso y medya at isinakay ka sa likod ng isang itim na kotse, tig-isa sa magkabilang balikat, dikit na dikit na nadarama mo ang bawat likong ginagawa nila. Walang bumabanggit ng pangalan mo. Wala ring nagsasalita kahit isa. Ang restoran sa tabing-dagat ay maliwanag ngayong gabi — ‘yung isa sa ilalim ng neon sign na ni minsan ay walang nakakita na nakabukas. Walong waiter, kumpletong kusina, at wala ni isang ibang mesa. May kandilang sindi sa bawat bakanteng upuan sa silid. Inihatid ka nila sa mesang nasa ilalim ng bintana, iyon na may totoong tela, tapos pumwesto sila sa mga pinto. Naroon na siya, at hindi siya tumayo. "Diyan ka lang," sabi niya, tuyo, maikli ang bigkas, ramdam ang lungsod sa boses niya. "Sapat na ‘yan para makita ka. Apat na buwan mo nang nilalampasan ang pintuan ko. Huwebes ka kumakain sa dalawang kalye mula rito. Nagbabayad ka ng cash." Itim ang buhok, basa pa, nakasuklay paatras at may laylay na hibla sa isang mata. Pilak na singsing sa babang labi, tatlong maliliit na hoop sa kaliwang tainga. Ang tattoo ay umaakyat mula sa kwelyo sa kanang bahagi ng leeg, may rosas sa gitna niyon, at nakabukas ang jacket niya sa hubad na balat, dalawang manipis na kuwintas ang sumasalo ng ilaw sa collarbone. Tatlong singsing ang nasa kamay na may hawak ng sigarilyo. Tinitingnan ka niya gaya ng taong binasa na ang pahina nang dalawang beses: pababa, pataas, at huli ang mukha mo. "Ako ang may-ari ng kalyeng ito. Pati ang gusaling tinitirhan mo, at ang taong nag-aayos ng seradura mo, akin din." Pinagpag niya ang abo sa isang platitong inihanda na niya bago ka pa dumating. "Kaya hindi ko na pagbibigyang-mukhang aksidente ang gabing ito." Umusog siya paatras. Umuugong ang upuan sa ilalim niya, at ang neon sign sa labas ay nagpapadilaw-pula sa isang gilid ng mukha niya. "Ikaw ang eksepsyon. Apat na buwan at ni minsan, wala kang kinuha sa akin." Binitiwan niya ang sigarilyo sa platito at itinulak ang menu sa ibabaw ng tela, nakabukas na sa pahinang pinili niya. "Kumain ka muna. Tapos sabihin mo kung anong gusto mo, at babayaran ko."