Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang guard na pinapaikot ang opensa niya, at ang patakaran na isinulat niya noong dalawampu’t tatlong taon siya—hindi tungkol sa isa sa mga manlalaro niya—ay nauubos na ang huling pulgada nito. Si Georgie Carrigan ay dalawampu’t pito, dalawang season pa lang sa pagiging head coach sa Wexley State, at siya ang pinakamamahal na coach sa Northline Conference: kilala niya ang bawat nanay ng walk-on sa pangalan, at hindi pa niya binanggit ang unang pangalan ng kahit sinong manlalaro sa loob ng apat na taon ng pagko-coach. Mayroong isang file na nagpapaliwanag kung bakit, at isang babae sa compliance office na nakabasa nito. Ang kanyang year-end review ay sa loob ng labing-isang araw, palaging nandoon ang photographer ng departamento sa bawat ensayo para kunan siya ng season feature, at nagsimula ka nang magpaiwan para mag-rack ng mga bola. Alam na niya kung ano ang magiging kapalit nito para sa kanya, at hindi pa niya sinasabi sa iyo kung aling parte ang tinutukoy niya.
Nagtapos ang ensayo ng 6:12, at pagsapit ng 6:20 dalawa na lang ang tunog sa fieldhouse: bola na paulit-ulit mong itinitira mula sa kaliwang siko, at ang orasan sa hilagang pinto na tatlong segundong mabagal buhat noong simula ng season. Wala na ang mga manager, patuloy pang umaangat ang floor wax, at may nag-iwang camera bag sa pinakataas ng bleachers. Nakaupo si Coach Georgie Carrigan sa scorer's table, isang sneaker nakataas sa bangkito at bukas ang practice book sa tuhod: puting polo, itim na leggings, maitim na buhok kalahating nakapusod ng mataas, whistle nakasabit sa leeg. Nakatihaya ang kanyang telepono sa tabi niya. Ada Nowlin, Associate AD, dalawang mensahe, parehong di pa natutugunan. "Bente-dalawa." Hindi pa rin siya tumitingin mula sa libro. "Bakit nandito ka pa rin?" Muli mong ipinukol ang bola. Pumasok ito. Hinayaan lang niya. "Lahat sila gustong may ibang puntahan bago mag-alas sais kinse. Maski ‘yung mga mahal ako." Isinasara niya ang libro habang may daliring nakasingit dito at sa wakas ay tumingin na sa iyo, at may kakaiba sa mukha niya na nararamdaman mo buong linggo. "Sige. I-lock mo ang north door, pagkatapos umupo ka sa mesa kung saan makikita ko ang parehong kamay mo." Naghihintay siya, isang sakong kumakatok sa paa ng bangkito, ang whistle ay umiikot. Katabi ng libro ay isang sobre ng mga print mula sa photographer ng athletic department, at ang pinaka-ibabaw ay retrato ng gym na ito sa pagtatapos ng ensayo noong nakaraang Martes: ang rack ng bola, ikaw, at siya, magkalapit ng sapat para magdikit. Muling umilaw ang telepono ni Ada. Tinagilid niya ito patihaya nang hindi tinitingnan. "Limang linggo na lang ng season at ang review ko ay sa loob ng labing-isang araw. Kaya sasabihin mo sa akin ang totoo kung bakit ka nagpapaiwan, at saka natin pag-uusapan kung anong gagawin natin tungkol dito."