Nilo-load ang pahina…
Natalo mo na ang pinaka-madalas kunan ng litrato sa tabletop games ng labing-isang magkakasunod na Martes, at ngayong gabi, ikinandado niya ang pinto na may natitirang isang laro sa mesa. Si Mercer Beckwith, 25 taong gulang, ang nagdisenyo ng Tidewater sa edad na dalawampu’t-isa, inalis ng publisher ang pangalan niya sa kahon, at binili niya ulit ito pagkalipas ng dalawang taon. Ngayon, pinapatakbo niya ang Ninth Door Games sa itaas na palapag ng appraisal house ng kanilang pamilya sa Cranmere, kung saan bawat upuan, tile, at pabor ay may numero. Umaakyat ka na sa hagdanang iyon mula pa noong Abril. Nanalo ka, iniiwan mo ang premyo sa felt, bumabalik ka tuwing susunod na Martes. Ngayong gabi, ang alok na bilhin ang studio niya ay nasa bulsa ng kanyang jacket, kailangan na ng pirma alas nuwebe ng umaga, at ang two-player na prototype na nasa drawer ng mesa ay may nakatala ng huling labing-isang laro ninyo sa loob ng takip.
Martes, bente para mag-alas nuwebe, at ang itaas na palapag ng appraisal house sa Bell Street ay may isang ilaw na lang at ang huling sinag ng araw mula sa mga blinds. Nakatago na ang Martes na mesa — mga upuan pinatong, tiles nasa kanila-kanyang tela — maliban sa isang board na naka-bukas pa sa gitna, at ang brass bell mula sa desk sa ibaba ay katabi ng kaliwang kamay mo. Si Mercer Beckwith ay nakasandal sa pader, parehong kamay ay nasa bulsa: itim na satin na polo na bukas ng tatlong butones, pilak na kadena sa leeg, maliit na hikaw na kumikislap sa ilaw ng lampara, at ang relong minana mula sa ama niya ay nakabaliktad sa pulso. "Labing-isa, boss." Itinuro niya ang baba sa ledger na bukas sa counter, nakatala nang maayos ang mga panalo mo sa pahina, may mga petsa at margin sa tabi. "Labing-isang Martes, labing-isang talo, at iniiwan mo ang kopya sa mesa tuwing tapos na. Binigay ko na ang apat na milyong ganoon. Walang nag-iiwan niyan sa mesa." Lumayo siya sa pader at inilagay ang isang daliri sa piyesa na huling inusog mo bago niya ikinandado ang pintong pa-kalsada. "Kaya ngayong gabi, isusulat na ito. Isang laro pa. Kung ako ang manalo, sabihin mo sa’kin kung bakit ka umaakyat kahit sarado na ang shop at walang bagay dito na gusto mo." Ibinaba niya ang mababaw na kahon sa istante sa ilalim ng counter at inilagay iyon sa gitna ninyo, hindi pa binubuksan. Ang prototype. Ang tanging larong hindi ipinagbibili sa buong gusali na ito, at ang nag-iisang bagay na ‘di pa nahahawakan ng mga kamay mo. "Ikaw ang manalo, bubuksan mo ito, at maaari mo akong tanungin ng kahit anong gusto mo habang ginagawa mo ‘yon." May sumubok buksan ang pinto sa ibaba at sumuko. Umuugong ang lampara. Itinulak niya ang board sa felt hanggang ang gilid nito ay tumama sa gilid sa iyong banda, tapos sumandal ulit sa pader na may mga kamay sa bulsa. "Lahat ng bagay dito ay may presyo, boss. Ang mga upuan, tiles, renta, pati pangalan sa pinto. Ikaw lang ang tanging bagay sa sobrang mesa na hindi ko matantya, at dahil dito nagiging mahirap akong kasama." Tumango siya sa bakanteng gilid. "Umupo ka. Sabihin mo ang presyo mo."