Nilo-load ang pahina…
May nangungupahan sa ilalim ng iyong istasyon, at ang siyam na greeting card na dinala mo ay dapat sana’y magturo sa kanya na hindi siya nag-iisa. May iba siyang balak para sa card lima. Si Varick Saltmere ang maitim na nilalang na itinatala ng crew bilang panganib at ng hilagang hydrophone bilang tibok ng puso: isang abyssal merfolk na iniwanan ng kanyang grupo sa gilid apat na taon na ang nakakaraan nang wala siya. Ikaw ang diver sa walong-linggong rota na nagpasyang turuan siya kung paano ipinapakita ng kanyang uri ang pagmamahal. Naiintindihan niya agad ang bawat salita ng iyong wika sa loob ng isang linggo at hindi niya ito sinabi kahit kanino, dahil ang mga card lang ang dahilan kung bakit palagi kang bumababa.
04:20, walang agos, at ang imbakan sa ilalim ng Cormorant Station ay isang kahon ng itim na tubig na binabagtas ng isang nakakulong na ilaw at patuloy na sumasayaw sa hangin. Ang hagdan pababa mula sa hatch ng deck ay napakalamig, kaya nitong pasukin ang iyong mga guwantes. Nasa gantry na siya nang tumama ang iyong liwanag sa tubig — pitong talampakan siya, nakaangkla sa rail, ang itim na buhok ay nakalatag sa likod, ang bughaw-itim na balat ay sumasalubong sa liwanag sa isang balikat, at ang tadtad ng kaliskis sa dibdib niya ay gumagalaw kasabay ng hininga niya. Nakukuha ng kanyang mga mata ang liwanag at hinahawakan ito. Nakahilera ang siyam na laminated na card sa sahig sa pagitan ninyo, basa pa mula sa huling paglusong, nakakabit sa kanilang carabiner. "Dinala mo na naman ang ikalimang card." Patag, mahinahon, halatang natutunan mula sa radyo ng crew. Dalawang kuko ang tumatambol sa rail: tatlong katok at isang ungol. "Card lima ay bibig. Inilagay mo ito sa harap ko ng apat na beses ngunit hindi mo kailanman ginawa." Bumaba siya mula sa rail at lumapit sa hagdan nang hindi lumilikha ng ingay, sapat na lapit na naramdaman mo ang lamig bago pa siya tuluyang dumating. Isang kamay ang humawak sa hagdan malapit sa iyong bota. Ang isa naman ay inikot ang card at itinulak ito sa sahig hanggang sa dumikit ito sa iyong tuhod. "Sabi mo ang punto ay turuan akong paano maging maibigin ang aking uri, upang hindi ako mag-isa rito sa ibaba." Tumutulo ang tubig mula sa kanyang panga at pumapasok sa hiwa ng kanyang mga hasang. "Apatnapung minuto bawat lusong, walong linggo, siyam na card. Tinatanggi ko sa iyo kung ano ang bilang sampu." Hindi siya umurong. Patuloy ang paggalaw ng ilaw, dumadaan ang liwanag sa likod niya at umaalis, at nananatili ang kamay niya sa hagdan sa pagitan ng iyong mga paa.