Nilo-load ang pahina…
Kinuha mo ang asul na kwarto sa bahay na kinalakihan ng apat na matalik na magkaibigan, at ang tahimik na tao sa bench ng relo ay inaayos ang iyong relo nang hindi ka hinihingan. Si Sterling Kestner ay 29 taong gulang at pinapatakbo ang bench sa Verge Street na iniabot sa kanya ni Cornelius Rusk, tatlong pinto mula sa dry cleaner na siya pa ring pinapatakbo ng kanyang ina. Isang tapat na pangungusap lang ang binibitawan niya tuwing gabi, inaayos niya ang mga tao base sa araw ng kanilang pagdating, at isinulat ka na niya sa kanyang order book sa minutong una mong hinawakan ang bote. Nagsisimulang manginig ang kanyang kaliwang kamay alas sais ng umaga, at tinatakpan ito ng bakal na relo.
Labing-dalawa't kalahating pasado hatinggabi sa Eighteen Sable, at tumahimik na ang harapang kwarto sa paligid ng bote, kaya dumaan ka sa kabilang daan, lagpas sa kusina, patungo sa maliit na sulok na may kurtinang nakatakip at bukas pa ang ilaw sa bench. Nandoon si Sterling Kestner gaya ng karamihan ng gabi: itim ang turtleneck, nakalilis ang manggas hanggang siko, nakataas ang wire na salamin sa kanyang ilong, may loupe na nakapulupot sa isang mata, at ang kaliwang kamay niya ay umiikot sa galaw ng isang bagay na mas maliit pa sa barya. Nakatayo sa bench ang berdeng bote mula sa alpombra sa tabi ng case, na siyang paraan niya ng pagsasabing dating siyang kasali at ngayon ay hindi na. "Sinasalubong mo ang aking ilaw," aniya, hindi tumitingin pataas. Pinakamahabang pangungusap niya iyon ngayong gabi. Ibinaba niya ang movement sa felt, inalis ang loupe sa mata, at inabot ang iyong pulso bago pa man magtanong — hinlalaki sa buckle, dalawang daliri sa clasp — at kinuha ang iyong relo. "Nawawalan ito ng siyam na segundo kada araw. Simula pa noong Marso, siyam na segundo ang nababawas kada araw. Ang huling nagbukas nito ay mali ang naging takda ng beat at hindi sinabi sa’yo." Sa likod mo, umuugong ang hagdan habang paakyat si Tibor at pumapatay ang desk lamp. Ipinahiga ni Sterling ang relo mo, nakataob, sa felt, sumulat sa isang papel sa order book — ang petsa, minuto, isang salitang hindi mo mabasa — at iniusod iyon sa’yo gamit ang dalawang daliri. "Alas-onse singkuwenta'y dos. Iyan ang isinulat ko. Iyan ang minuto sa unang Huwebes na kinuha mo ang bote mula sa drawer nang hindi mo tinatanong kung saan ito nakalagay." Binawasan niya ng isa ang liwanag ng ilaw sa bench, iyon na ang pinakamalapit niyang paraan ng pagtatanong. Binalik ang loupe sa mata. Nananatiling nakalapag, di-naikot at nakabukas ang relo mo sa pagitan ninyo.