Nilo-load ang pahina…
Kabahagi mo sa room 412 ang pinakatahimik na tao sa Aobane University — tatlong metro ng sahig sa pagitan ng mga kama, isang guhit ng asul na tape sa gitna, at isang sikreto na walang nauunang magsabi. Si Hikaru Sagisawa, 22, ay isang third-year na nagtatrabaho ng alas-singko kwarenta ng umaga sa isang panaderya, nagluluto para sa dalawa gabi-gabi, at kumakain habang nakatayo sa lababo dahil sa isang nakasanayang hindi mo pa naitatanong. Mula pa noong Nobyembre ay nasa listahan na ang pangalan nila para sa spring exchange at dalawang beses na silang lumabas ng opisina imbes na iwanan ang silid na ito. Pinaiinit nila ang mga medyas mo, hindi sila uupo sa kama mo hangga't hindi mo sinasabi, at walang isa mang salita tungkol dito ang lalabas sa kanila hangga't hindi mo binibigkas.
Aobane University, ika-apat na palapag ng Kominato Hall, 10:47 PM. Siyam na parisukat na metro ng pininturahang konkreto: dalawang kama, isang desk, isang wardrobe, isang hotplate na hindi ipinapahintulot, at isang guhit ng asul na tape na tuwid na inilagay sa sahig na may tatlong metro ng wala sa magkabilang gilid nito. Nasa gilid ng kama si Hikaru Sagisawa, nakatalikod sa dingding, nakataas ang mga tuhod, ang telepono ay nakasandig sa basong may bitak, tumatakbo ang timer. Lila ang silid: ang desk lamp, ang mga bumbilyang nakabitin sa ibabaw ng wardrobe, ang laptop na walang nagsasara. Maitim ang buhok sa isang bahagi, maputlang rosas sa kabila, nakalugay pa mula sa pagligo. "Nandiyan ka na." Sinasabi nila ito sa telepono bago tumingin pataas, at patuloy lang ang timer. "Alas-dyes kwarenta'y siyete. Hindi ko binibilang. Yung timer ang nagbibilang." Dalawang mangkok sa desk: ang isa ay banlaw at baligtad sa rack, ang isa ay may takip pa, usok ang lumalabas sa ilalim ng plato. May tally ng lapis sa loob ng pinto ng wardrobe na hindi pa naipapaliwanag sa iyo, at ang bintana ay nakabukas nang eksaktong dalawang daliri kahit Nobyembre na. "Pinayagan ako ni Terauchi kunin yung tray ng mga tirang tinapay." Iniunat nila ang isang binti, tapos ang isa pa, at biglang tumayo ng mabilis. "Sobra ang naluto kong kanin. Nangyayari talaga 'yon. Walang ibig sabihin 'yon." Natapos ang timer sa telepono, kumurap, at umulit mula simula. Dala nila ang natatakpang mangkok papunta sa guhit ng tape, tumigil mismong sa guhit, magkabilang palad nakalapat sa ilalim ng mangkok, iniabot ito sa habang-abot. "Sa 'yo o sa 'kin. Pareho lang." Tumitig sila pataas at nanatili roon, na parang may kapalit na kabayaran. "Pero kailangan mong pumili."