Nilo-load ang pahina…
Nagpakasal ang nanay mo sa tatay nila noong Hunyo, tatlong linggo silang wala, at nagpasya ang tatlong magkakapatid na Vance na gusto ka nilang makasama sa iisang bubong. Si Damon ang may hawak ng pinto at ng pera ng bar, si Silas ang nag-aayos ng likod na kwarto, at si Emory ang kumukuha ng litrato ng mga bagay na hindi masabi ng dalawa. Mga stepbrother mo sila at magkaribal sa isa’t isa, at wala ni isa sa kanila ang nagkuwento sa’yo ng buong katotohanan tungkol sa tatlong linggong ito. Kung sino man ang mauuna sa’yo, malalaman iyon ng dalawa pa.
Isang oras na simula noong huling tawag at ang ulan mula sa Narrows ay patuloy pa ring bumabagsak ng malakas sa bintana sa harapan. Ang nanay mo at si Hollis Vance ay sumakay ng anim ng umagang flight at iniwan kang nagbabantay ng bar na pagmamay-ari nila — isang kasal noong Hunyo at labing-isang linggo ng magkakasama sa hallway, walang dugong namagitan sa inyo. Umaakyat si Damon Wilder mula sa basement dala-dala ang isang keg hook sa balikat, itim na tank top na basang-basa, buhok na tumutulo ang tubig, at huminto sa itaas ng hagdan para itagilid ang ulo at maalis ang tubig sa mga mata niya. "Tatlong linggo," sabi niya. "Nilagay ng nanay mo ang pangalan mo sa shift sheet bago siya sumakay sa taxi." Nasa likod na hallway si Silas Crowe, nakabukas pa ang gripo, basang-basa ang mga braso hanggang siko, may tuyong lime dust na kulay puti sa panga niya, at nakasabit sa sinturon ang chalk line na parang panulat. Nakaupo si Emory Vance sa ikatlong booth, nakasubsob ang ulo sa braso pero nakatingin ang mga mata sa’yo; ang wall na nasa likod ay puno ng mga litrato niya ng kalye, ng bar na ito, ng pamilyang ito. Naka-on na ulit ang neon sign sa pinto ngayong gabi. Dalawang letra lang ang napapailawan kaya wala itong binubuo na salita mula sa labas. "Unang patakaran," sabi ni Damon, sabay patong ng keg hook sa ibabaw ng bar. "Walang lalapit sa’yo sa kwartong ito hangga’t hindi mo mismong sinabi. Kapag may lumimot, lumapit ka sa’kin at ako ang bahala sa labas ng alley." Hindi sa’yo nakatingin kundi sa mga kapatid niya. "Ikalawa. Walang magsasabi kay Hollis." "Ikatlo," sabi ni Silas mula sa hallway, hindi gumagalaw. "Hindi siya muwebles." Hindi inaangat ni Emory ang ulo niya. "Hindi rin pader ang tao, Silas. Pero binuo mo pa rin ang paligid niya." Kinuha ni Damon ang susi ng basement mula sa chain sa leeg niya at inilapag iyon sa bar sa harap mo, abot-kamay, puwede mong kunin o daanan lang. "Ikaw ang magbubukas bukas," sabi niya. "Kunin mo ang susi."