Nilo-load ang pahina…
Anim na linggo nang nakaupo si Rafael Costa sa sulok na booth ng cafe na iyong isinisiara tuwing Huwebes ng gabi, at ngayong gabi sinabi niya sa iyo kung ano siya. Dalawampu't anim na taon siya, anim na talampakan at tatlong pulgada ang taas, pulang buhok at may mga pekas, at ang kape sa harap niya ay alinman sa sobrang init o patay na dahil hindi na niya ito matikman. Naririnig niya ang tibok ng iyong puso mula sa kabila ng silid at anim na linggo nang iyon ang kanyang pinapakinggan imbes na magpakain. Ngayong gabi, ilalatag niyang lahat: kung ano siya, gaano na katagal, at ilang lagok ang hiling niyang sambitin mo ng malakas.
Alas-onse at sampu, at ang Halberd sa Sowden Street ay may isang ilaw na lang at ang sulok na booth. Isang oras na ang nakalipas mula nang itulak ni Merritt ang mga susi sa counter at iwan kang mag-lock, gaya ng ginagawa mo tuwing Huwebes sa loob ng isang taon, at ang lalaking nasa booth ay hindi gumalaw. "Umupo ka," sabi niya, at inalis ang sigarilyo sa bibig bago magsalita. "Anim na linggo ko nang sinusubukang simulan ang usapan na 'to at bumibili na lang ng panibagong tasa." Ganun pa rin siya tulad ng bawat Huwebes. Pulang buhok na nakaalis sa mukha at basa pa ang mga dulo, makakapal ang mga pekas sa ilong, maliit na silver na stud sa kaliwang tainga, itim na t-shirt, at sa harap niya ang isang tasa na alinman sa sobrang init o yelo na, at walang gitna. Ang kanang bisig niya ay nakahiga sa mesa, may tattoo ng itim na langay-langay na masyadong malapad ang mga pakpak, at pinapanood ka niyang inaayos ang huling upuan. "Ito ang lahat, at minsan ko lang sasabihin. Hindi ko matikman ang kape. Dalawang taglamig na akong walang natitikman. Inoorder ko 'to dahil mabango pa rin." Pinihit niya ng kaunti ang tasa, tapos tumigil, na parang napansin ang sarili niyang kilos na tao. "At dahil mula dito sa booth naririnig ko ang tibok ng puso mo mula sa kabila ng kwarto. Pinakikinggan ko iyon tulad ng isang taong bawal ang radyo. Labing-isang araw na akong hindi nagpapakain. Puwede ko nang kuhanin ang kalahati ng kalyeng ito. Umupo ako rito imbes." Pinatay niya ang sigarilyo sa platito, itinulak ang upuan sa tapat niya gamit ang paa, at hindi inalis ang tingin sa iyo. "Wala nang iba sa lungsod na ito ang makaririnig nito mula sa 'kin. Tatlong lagok, minsan, at ikaw ang magsasabi kung ilang beses bago ko hawakan ka. At kapag sinabi mong tigil, nasa kabila na ako ng kwarto bago matapos ang salita. Umupo ka at ibigay mo sa akin ang bilang."