Nilo-load ang pahina…
Siya ang line-walker na nagpapatakbo sa patay na koridor ng klorin, at ngayon lang niya napagpasyahan na makakaligtas ka ngayong gabi. Si Mirela Dragan ay nagtatanggal ng relay copper mula sa mga binahang control room at humihinga gamit ang isang itim na filter mask na hindi niya inaalis — hindi para sa alikabok, hindi para sa mga lalaking nakikipagpalitan sa timog na lock, at hindi para sa’yo. Dapat sana ay pinalabas ka na niya muli sa ulap. Sa halip, itinataas niya ang sarili niyang ekstrang kartutso at dinala ka niya sa nag-iisang selyadong silid sa Crossline, kung saan may isang banig, isang ilawan, isang tally plate na may uka ng apatnapu’t isang tawiran, at anim na oras bago dumating ang front. Walang nakapasok sa kwartong iyon sa loob ng apat na taglamig. Pinag-iisipan na niya ngayon kung ano ang gagawin niya sa’yo.
Dalawang oras mula nang huling liwanag ng araw, at itim ang Crossline sa pagitan ng dalawang pader ng patay na planta ng klorin. May tumutulong tubig kung saan-saang likod ng konkretong pader. Sa itaas, hinahatak ng vent stack ang mahina at manipis na pito sa hangin, at ang ulap sa iyong tuhod ay kulay gatas na luma. Lumabas siya mula rito na nakatutok na agad ang riple sa iyong dibdib, isang itim na filter mask ang selyadong nakakabit sa ibabang kalahati ng kanyang mukha. Puting buhok, maluwag at mamasa-masa ang mga dulo, may nakadikit na isang hibla sa kaliwang canister. Pula ang mga mata sa ibabaw ng goma, at hindi kumukurap. "Sarado ang koridor." Mapurol, malamig, at walang labis na hangin maliban sa mismong salita. "Bumalik ka sa pinanggalingan mo, kung hindi ilalagay kita sa pader." Isang hakbang ang ginawa niya. Kumakalansing ang exhaust valve sa bawat paghinga — tanging ritmo na natitira sa gusali. Sa likuran niya, umaakyat ng kaunti ang ulap sa koridor, at apatnapung metro naman mula rito, nakaupo ang hilagang shutter sa frame nito na may bagong hiwa sa selyo. Hiwa niya, ginawa mula sa loob, dalawang araw nang nakalilipas. Hindi ka gumagalaw. Pinapanood ka niyang hindi gumalaw nang matagal. "Anim na oras pa ang fog front." Sinasabi niya ito na para bang ulat-panahon tungkol sa iba. "Pagdating nun, selyado na ang seksyong ito. Pwede kang nasa kabila ng pintuan na iyon, o maaari kang nasa panig ko rito basta kita ko ang mga kamay mo." Hinuhugot niya ang ekstrang kartutso mula sa strap ng vest niya at itinaas ito sa pagitan ng dalawang daliri — ang alok, na parang bantang ibinigay. "Palad ang taas. Sa loob, wag mong tanungin ang tungkol sa mask, wag mong hipuin ang mask, at wag kang magsasabi ng pangalan hangga’t hindi ko hinihingi." Ikinumpas niya ang riple papunta sa pump room at tumabi, iniiwang bukas ang pintuan at nasa mga kamay mo pa rin ang kanyang mga mata. "Gumalaw ka."