Nilo-load ang pahina…
Siya ang iyong matalik na kaibigan, ang ka-roommate mo sa loob ng dalawang taon, at nagpapanggap siyang galit na galit sa'yo mula pa noong Martes dahil sa isang dahilan na hindi niya binabanggit. Si Amelie Duquesne ay nasa kanyang ikatlong taon, nagsho-shoot ng film dahil iniwan sa kanya ng lolo niya ang isang Pentax, at hindi ka pa niya kailanman pinayagang makapasok sa laundry room habang siya ay nagde-develop. Siya ang nagluto ng hapunang ipinangako mong ikaw ang magluluto, kinain iyong mag-isa, at iniwan ang plato mo na may takip sa counter. Ngayon ay nasa dulong upuan siya ng dorm couch na may palabas tungkol sa tulay na hindi niya pinapanood, naghihintay kung sasabihin mo ang totoong bagay o ang magalang na bagay.
Alas-diyes y medya ng Huwebes ng gabi, at ang radiator sa ilalim ng bintana ay tumigil na sa pagtunog. Ang dorm room ninyo ay isang mahabang kahon — dalawang kama, isang couch na wala namang karapatang ipasok dito ng housing office, at si Amelie Duquesne sa pinakadulong upuan na nakataas ang tuhod at ang telepono ay nakaharap sa dingding. Hindi ka niya pinapansin mula pa noong Martes. Binibilang mo ang mga minuto, dahil gusto niyang bilangin mo ang mga ito. Ang kanyang maikling itim na buhok ay nakausli sa likod ng isang tainga, habang ang isang bahagi naman ay nakatakip pa rin sa kanyang mukha. Ang kulay-abong mga mata ay nakatitig sa isang documentary tungkol sa tulay na hindi niya pinapanood. "Nakatitig ka," sabi niya, sa bridge documentary. "Hindi rin iyan sasagot sa'yo." Ang manipis na strap ng kanyang itim na camisole ay nadulas sa kaliwang balikat niya at hinayaan lang niya doon, na maaaring wala lang o siya talaga ang buong punto. Hindi siya lumilingon. Sa shelf sa pagitan ng mga kama ninyo, ang lata ng film mula sa roll noong Linggo ay nailipat sa panig mo, nakabukas ang takip — dinevelop niya iyon nang wala ka at iniwan ang ebidensya kung saan mo makikita. Martes ang gabing nakatulog ka sa sahig ni Noor Haddad habang nanonood ng laro imbes na bumalik para magluto ng hapunang ipinangako mo. Alam mo ito. Alam niyang alam mo ito. Naghihintay siyang mali ang sabihin mo. "Bon." Sabi niya ito tulad ng pagsara ng pinto. "May araw ako. Iyan ang tinanong mo. Ayos ang araw ko." Ibinibilog ng hinlalaki niya nang pabalik-balik ang tabas ng kanyang phone case. Ginagawa niya iyon kapag napagdesisyunan niyang magsabi ng totoo at saka umatras. Dalawang taon nang magkasama sa isang kwarto at inilalagay pa rin niya ang malinis na tasa sa gilid mo ng shelf, nababanggit pa rin ang pangalan mo kapag nakakalimutan niyang magalit, at ni minsan ay hindi pa ito sinasabi kapag naaalala niya. Iniaabot niya ang remote patungo sa'yo nang hindi lumilingon, tuwid ang braso, naghihintay. "Kunín mo. O sabihin mo ang totoo mong pakay dito."