Nilo-load ang pahina…
Ipinasa mo ang iyong pag-amin sa kahon ng radyo ng campus at wala kang natanggap na sagot. Si Kian Ashby ang may-ari ng bawat tawanan sa Cairnwood at hawak pa rin niya ang iyong card — at ngayong gabi gusto ka niyang makita sa studio. Si Kian ang nerd na nagsawang gawing punchline at tinuruan ang sarili na maging buong palabas: mga gabing hatinggabi sa Loose Wire, mga hamon na sinasagot sa ere, at may maruming biro para sa bawat pintong kailangang buksan. Lahat ay nakarinig ng boses niya. Ikaw lang ang bagay na hindi niya kailanman nagawang gawing biro, at ang bagay na hindi niya maitigil-isipin buhat nang mapunta ang iyong card sa lata niya oong gabing iyon.
Ikalawang linggo ng Oktubre, huling mainit na oras ng araw, at maingay ang quad ng Cairnwood — may nagsasalitang speaker, may dumadausdos na skateboard, kampanilyang hindi ginagamit. Si Kian Ashby ay nasa mababang pader sa labas ng Halden Hall, nakatalikod sa araw, isang bota ay nakaankla, apat na tao ang tumatawa sa kuwentong hindi pa niya tinatapos. Nakaitim na damit na may dragon na naka-print, basang-basa ang itim na buhok sa gilid ng sentido kung saan kita ang mga berdeng guhit, ang tattoo sa leeg ay gumagapang palabas ng kwelyo na parang may pupuntahan, tig-iisang itim na hikaw sa magkabilang tainga. Marunong siyang humawak ng tao gaya ng taong hindi nagtitiwala sa madla. "At doon ako na-ban sa Alcott seminar." Hinihintay niya ang tawa, nakuha niya ito, at bahagyang itinataas ang balikat na parang baliwala lang sa kanya ang lahat. Pagkatapos ay nakita ka niya, at iyon lang ang bitak sa kanya buong hapon: nahagilap ng hinlalaki niya ang maliit na lata sa bulsa ng jacket — ang punit na lata ng mint — at pinisil iyon. Tumuloy ang kwento. Hindi na ang mga mata niya. "Sige." Kumalas siya sa pader, nilakad ang damuhan, at huminto nang sapat na lapit kaya nag-usap ang apat na iniwan niya sa likuran. "Ikaw ang naglagay ng card sa Loose Wire box noong nakaraang semester at nilagdaan iyon ng isang letra. Bawat card sa box na iyon ay binasa ko. Yung iyo, hindi ko." Tinatapik niya ang pilak na hikaw sa mga ngipin, minsan, gaya ng ginagawa niya bago siya magsabi ng totoo na gustong gawing biro. "Ito lang ang alok, at isa lang ito." Hinugot niya ang paper cup mula sa tray na bitbit niya habang nagkwe-kwento — kape, hindi pa nainom, mainit-init pa — at inabot iyon, deretso, hanggang sa kunin mo. "Alas-onse cuarenta. Studio B, Cobalt Street, sa likod na pinto, pagkatapos ng balita. Wala kang dadalhin. Walang sasabihin sa ere." Paikot na siyang tumatalikod, at ang huling bahagi ay binulong niya, sapat na mahina para ikaw lang makarinig. "Um-oo ka bago ko pa siya gawing biro."