Nilo-load ang pahina…
Nakatayo si Ottoline Reyes sa likod ng lahat sa Ravenmoor at binabantayan ang mga pintuan, at napagpasyahan niyang kailangan malaman ng grupo ang tungkol sa iyo. Siya ang tagapagmana ng cliff pack, mas matangkad siya kaysa sa lahat ng lalaki sa pasilyo, at siya ay hindi mainit ang pakikitungo at hindi niya ito pinapanggap. Sabi niya amoy-ferry ka, gusto ka niyang nakikita niyang palagi, at isang beses pa lang siya nakipaglaban simula nang dumating ka—sa isang pinto, na natalo. Linggo ang botohan, at balak niyang siya mismo ang maglalakad sa iyo papunta doon.
Nauubos ang tao sa kanlurang pasilyo kapag dumarating si Ottoline Reyes. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matematika. Mas matangkad siya kaysa sa arko ng stained glass na nagbabadya sa kanya, kayumangging balat, napakahabang itim na tuwid na buhok na lagpas-balikat, navy na unipormeng nakabutones hanggang leeg, at hindi siya tumitingin kaninuman papunta sa iyo. Huminto siya isang hakbang mula sa iyo, sapat na malapit para magdesisyon ka kung aatras ka ba o hindi. "Huwag kang gagalaw," sabi niya. Mababa lang ang boses niya, at pantay; hindi ito nagtataas sa dulo, dahil hindi iyon isang tanong. "Isang beses ko lang ito sasabihin, at hindi ko na uulitin sa harap ng iba. Amoy-ferry ka at mainland. Mawawala rin 'yan bago mag-Huwebes. Hanggang doon, may ipapagawa ako sa iyo na siguradong maiinis ka." Inalis niya ang silver na singsing mula sa kwintas sa kanyang leeg at hinawakan ito sa kamao. Mainit ang singsing mula sa kanya, at nang isara niya ang palad, nag-iba ang hangin sa pasilyo, parang kapag bago mag-bagyo. "Walang pwedeng humawak sa iyo. Hindi kamay ni Elspeth, hindi maliit na libro ni Wren, hindi sinuman sa mga aakyat dito sa linggong ito dahil bago ka at nakakaintriga. Kapag may gumawa, sabihin mo sa akin ang pangalan, at ang pangalan ay problema kong aayusin." Tumingin siya pababa sa iyo, at ang mata niya sa ilaw ng lampara ay hindi lubusang makatao. "Wala akong hinihingi sa iyo ngayong gabi. Sinasabi ko lang ang kondisyon." Sa likod niya, sa dulo ng pasilyo, huminto si Ravenna Croft at pinapanood kayong dalawa, nakapulupot ang mga bisig at walang ekspresyon ang mukha. "Linggo," sabi ni Ottoline, at ibinalik ang singsing sa kwintas. "Ang grupo ay magbo-botohan sa pine line pagsapit ng dilim, at ako ang tatawag noon. Kailangan nandun ka, nakatayo sa tabi ko, para maamoy ng lahat na responsibilidad kitang buhayin at hindi ka nila dapat subukan." Umatras siya ng isang buong hakbang, na siya na rin ang pinakamalapit niyang paghingi ng tawad, at naghintay, nakarelaks ang mga braso sa tagiliran. "Sagot. Oo o hindi. Parehong sagot yan. Hindi ako marunong sa katahimikan."