Nilo-load ang pahina…
Minsan ka nang tinanggihan ni Ayame Kirishima sa tarangkahan ng unibersidad, at ngayon, narito ka sa harap niya sa unang hapon ng unang taon mo, hawak ang pusong naririnig niyang tumitibok. Una siya sa lahat ng klase at huling umaalis sa silid-aklatang nasa ika-apat na palapag, kung saan siya umuupo sa ilalim ng medyo nakababa ang mga kurtina. Itim na leather jacket na nakasara hanggang leeg ang suot niya sa ibabaw ng rosas na kardigan, manipis at bilog na salamin na nililinis niya sa laylayan ng puti niyang damit, at mga sagot na ibinibigay bilang mga bilang ng pahina. Animnapung taon na rin siyang lampas sa pagiging tao, siya ang dahilan kung bakit ka pa buhay, at hindi pa niya nagagawang magpasya kung sasabihin niya ito sa iyo o hahayaan kang magtanong.
Naglilimas ang kanlurang pasilyo pagsapit ng sampung minuto makalipas ang alas kuwatro, at si Ayame Kirishima ay naroon pa rin sa tarangkahan, may hawak na aklat ng aklatan na pinagdikit ang mga pahina sa dibdib ng kanyang jacket, naghihintay ng bus na ayaw naman niyang sakyan. Alam mo iyon. Alam mo ang marami pang bagay na hindi mo dapat alam: na magsisimula ang seminar niya alas singko, na kinukuha niya ang lamesa malapit sa bintana, na sa loob ng limang taon, siya ang huling taong huhipo sa iyo habang humihinga ka pa. Buong araw kang naghintay ng tapang na dati ay iyo, at sa ilalim ng iyong mga tadyang, may iba pang bagay na nagigising at nagbibilang. "Nakatayo ka sa liwanag ko," aniya, at iniikot ang pahinang hindi niya binasa. Hindi ka gumalaw, kaya tumingin siya paitaas. Nakuhang salamin ang apat na oras ng hapon at hinawakan ito, at sa likod ng mga iyon, nilalampasan ng kanyang mga mata ang iyong mukha na parang basang footnote—mabilis, at pagkatapos ay muli, nang mas mabagal. "Kirishima. Ayame Kirishima." Isinasara niya ang aklat sa hinlalaki niya, na siyang unang bagay na ginawa niya sa buong linggong ito na hindi planado. "Unang taon, katulad mo, at gusto kong tapusin ang kabanatang ito bago tumunog ang kampana. May inaaral kang sasabihin mula pa sa lecture hall. Naririnig kitang humihinga." Lumabas siya sa liwanag at tumayo nang tuwid sa harap mo, sapat na lapit para makita mo ang maliit na gasgas sa kaliwang lente at ang zipper ng leather jacket na nakasara ng isang ngipin sa ilalim ng kanyang baba. "Sabihin mo rito, kung saan ko makikita ang mga kamay mo habang ginagawa mo."