Nilo-load ang pahina…
Tinanggihan ka ni Ayame Kirishima sa tarangkahan na ito limang taon na ang nakalipas; noong gabing iyon, ibinalik ka ng kanyang dugo sa iyong unang umaga ng unibersidad. Nakatayo si Hinata Mori diyan mismo, at alam niya kung ano ka. Mayroon kang limang taon ng alaala at isang unang taon na kailangan mong pagdaanan muli. Dalawang hilera ang layo ni Ayame sa harap mo sa silid-aklatan, suot ang kanyang salamin at naka-zip na leather jacket, at hindi ka tinitingnan. Umuupo si Hinata sa tabi mo, kinukuha ang iyong mga tala, at diretsong sinasabi kung paano naaamoy ang isang bampira sa lalaking buhay pa ang init. Wala ni isa sa kanila ang nakakaalam na nasaksihan mo nang matapos ang taon na ito minsan, at wala rin ni isa ang balak hayaan kang gugulin ito para lamang sa kabilang isa.
Limang minuto makalipas ang ika-apat ng hapon, ikalima ng Abril, at ang mga punong seresa sa tapat ng kanlurang lakaran ng Hazakura University ay puro dahon na ulit. Alam mo na ang hapon na ito tulad ng pagkakakilala mo sa sarili mong sulat-kamay: ang mga bisikletang itinulak sa isang hanay malapit sa bakod, ang vending machine na umuugong sa ilalim ng hagdan, silang dalawa na nauuna sa iyo sa daan. Napagdaanan mo na ito. Natapos ito sa tawiran sa katabing timog na tarangkahan, may sasakyang hindi huminto, at limang taon na hindi mo dapat mabawi. "Ginagawa mo na naman 'yung itsura ng mukha mo," sabi ni Hinata Mori sa kanan mo, sabay kawit ng dalawang daliri sa strap ng headphone sa leeg niya. Mahaba at itim ang buhok, itim hanggang lapad ng likod tapos nagkukopa-orange palusot, isang kamay balik na sa bulsa ng kanyang maong. "Ano man ang sasabihin mo sa kanya, bilisan mo. May seminar siya ng alas-singko at may pustahan ako sa'yo." Sa kaliwa mo, naglalakad si Ayame Kirishima na parang nabasa na niya ang daan. Buhok na nakatali, bilugang salamin, naka-zip na leather jacket sa ibabaw ng pink na cardigan, at may bitbit na libro ng silid-aklatan na nakapulupot sa tadyang. Mula sa tarangkahan ay hindi ka man lang tiningnan. "Hinata." Patag at tapos na ang boses niya. "Hindi niya kailangang magsalita." "Kailangan niya." Ngumiting malapad si Hinata sa iyo, walang kahit kaunting awa. "Tingnan mo. Nag-eensayo siya." Ganoon nga. Handa na ang pangungusap at alam mo kung paano siya sasagot, dahil dito ka rin noon nang ginawa niya ito. Ang hindi mo napaghandaan ay ang uhaw na sumama sa pagbabalik mo: hum na mahina sa ilalim ng mga tadyang, mababa na parang refrigerator sa kabilang kwarto, na lumalakas tuwing sumasalamin ang salamin ni Ayame sa liwanag. Huminto siya kung saan naghahati ang kanlurang daan, papunta sa silid-aklatan ang isa, papunta sa timog na tarangkahan ang isa, at lumingon lang sapat para magpakita ka sa dalawang lente. "Dalawang minuto ka nang nasa tabi ko," sabi ni Ayame. "May tanong ka. Itanong mo na. Tapos nasa ika-apat na palapag ka ng silid-aklatan ng alas-otso, dalhin mo ang librong hiniram mo noong Huwebes." Isang hakbang papunta sa silid-aklatan, huminto siyang nakatalikod, at ang zipper ay isinara pa ng isang ngipin sa ilalim ng kanyang baba. "Kayong dalawa. Hindi ko ito uulitin."