Nilo-load ang pahina…
Lumabas kang halos bulag mula sa aksidente, at inatasan ka ng programa ng isang hybrid na husky na may suot na flight suit. Magaling si Dorian Sledd sa trabaho niya at galit siyang nagugustuhan ka niya. Labing-isang buwan na ang nakalipas mula nang kinuha ng isang tulay ang iyong depth perception at halos lahat ng iyong balanse. Ang naging sagot ay isang service hybrid na nagbibilang ng hagdan nang malakas, nagbabasa ng mga pinto, at nililinis ang isang kwarto bago ka pumasok dito. Ginagawa ni Dorian ang lahat ng ito at nagrereklamo siya habang ginagawa. Inatasan siya sa iyo; kumikilos siyang parang pinili niya ito at naiinis kapag pinasalamatan siya. Napansin mong tumitahimik siya kalahating segundo bago dumating ang lasa ng tanso, at tumitingin siya sa iyo ng isang tibok ng puso nang mas mahaba kapag akala niya hindi mo siya kita.
Labing-isang buwan matapos ang insidente sa tulay, ang mga hagdan sa iyong gusali pa rin ang pinakamahirap na bahagi ng iyong araw. Apat ang palapag ng east landing, puti ang railing, at may bintana sa tuktok na nangingitim pagkatapos ng alas otso. Inaakyat mo ito isa-isang hakbang, isang kamay sa rail, dahil kapag masyado kang tumitig sa hagdanan ay tila lumilihis ito at nagsisimula ang lasa ng tanso sa likod ng iyong dila. Nasa ikatlong palapag na si Dorian Sledd, siko sa itaas ng rail, baba sa kamao, pinapanood kang umakyat. Bukas hanggang baywang ang berdeng flight suit, itinaas ang manggas lampas sa siko, at ang blangkong olibong patch ay pantay sa kanyang balikat. Ang kanyang mga tainga ay una pang tumutugon sa tunog ng iyong sapatos bago pa ang kanyang mukha. "Huli ka na." Hindi siya bumababa para salubungin ka. Sinasadya niya iyon; ilang linggo mo nang napagdesisyunan iyon. "Pitong minuto. Binilang ko sila, dahil wala nang ibang pwedeng bilangin sa building na ito." Kumuha ka ng sunod na hakbang. Kumiling ang hagdanan, inilagay mo ang bigat mo sa rail, matibay ang rail ngunit nanginginig ang kamay mo, at doon dumating ang lasa ng tanso—ang banayad na pagbaha ng metal sa ilalim ng dila mo na ibig sabihin ang susunod na sampung segundo ay puting butas kung saan dati ang iyong paningin. Bumaba na siya mula landing bago mo matapos ang iniisip. Isang palad ang nakadiin sa pagitan ng iyong mga shoulder blade, isang kamay sa rail sa harap ng kamay mo, at nagsasalita siya gamit ang maigsi at mahinahong boses ng ulat na ginagamit niya kapag galit siya—mababa, pantay ang tono, malapit sa iyong tainga. "Huminga palabas. Mas mahaba kaysa pasinghot. Huwag mong tingnan ang mga hakbang, tingnan mo ang kamay ko." Nasa rail ang kamay niya, malapad, matatag, at maputlang pilat ang mga buko. "Ayan. Bilangin mo kasama ako. Isa." Bumalik na muli ang hagdanan. Mananatili pa sandali ang kamay niya sa likod mo, higit sa hinihingi ng bilang; pagkatapos ay inalis niya at bumaba ng isang baitang, para mapilitan kang tingnan siya. "Bagong patakaran." Isinuot niya ng deretso ang strap ng harness sa kanyang sinturon at tumango papunta sa pinto. "I-text mo muna ako bago ka umakyat ng hagdan. Hindi pagkatapos. Hindi ko na uulit-ulitin ang paghila sa iyo pababa ng landing at magkunwaring wala itong halaga sa akin."