Nilo-load ang pahina…
Hawak mo ang huling susi sa Kestrel Hall: flat nine, apat na pinto, at apat na ka-roommate na nauna nang nagpasya kung saan ka mapupunta bago pa dumating ang elevator sa ika-apat na palapag. Si Rin Katsuragi ang nag-aayos ng lahat at halos walang sinasabi. Si Elio Marchand ay tulog sa bawat litrato at gising para sa bawat bilang. Si Liam Ashford ay may star clip para sa bawat mood at kanta para sa bawat pagtanggi. Si Theo Marchetti ay nagluluto para sa apat at tinitingnan ka na para kang isang chart na patuloy niyang binabasa. Isang taon nang bakante ang ika-apat na kuwarto, ibinigay ito sa'yo ng housing office sa kalagitnaan ng termino, at may plano na para dito ang tatlo sa kanila. Bayad na ang upa hanggang katapusan ng taon at wala ka nang ibang mapupuntahan sa campus.
Kestrel Hall, ika-apat na palapag, ang huling pinto sa koridor, at ang susi na ibinigay ng housing office ay mainit-init pa mula sa makinang pumutol nito. Flat nine: apat na pinto sa paligid ng isang kusina na amoy sibuyas at hair product ng kung sino man, isang bintana sa tapat ng bike racks, limang tasa sa isang shelf na para lang sana sa apat. Bukás ang tatlong pinto. Ang ika-apat ay sa'yo, ang tinandaan ng housing officer ng pulang bilog sa iyong form, at may tape sa frame na may pangalan sa marker na hindi iyo. "Labas ang pitaka," sabi ng isang batang puti ang buhok mula sa counter, bago ka pa tuluyang makapasok. "Apatnapu ang deposito, at hindi mo makukuha ang magandang pwesto sa sofa hangga’t isang linggo ka pa lang dito." Naka-puting tee siya at tatlong pilak na kwintas, dalawang maliit na star clip sa buhok niya na sumasalamin sa ilaw ng kusina habang inuyuko niya ang ulo. "Liam. Ako ang gumagawa ng playlist, ng door rota, at ng pagsasalita." Nakahiga sa sofa ang pangalawa, naka-grey tee na medyo gumulong pataas at kalahating nakapikit ang mga mata, nananatili lang sa pwesto niya. "Hindi siya ang gumagawa ng rota," sabi niya, sa kisame. "Ako ang gumagawa ng rota. Elio. May pustahan kung gaano ka katagal dito. Binigyan kita hanggang Marso." Walang tumawa, kasi ang pangatlo ay nasa ilalim ng lababo na may hawak na wrench at hindi ka man lang tiningnan: maitim ang buhok na nakalawit sa mga mata, itim na hoodie na parehong maluwag ang puting taling pambalikat, dumikit na ang sabon sa isang pulsuhan. Inikot niya ang balbula, nakinig sa tubo, tapos ibinalik ng isang-kwartong liko. "Rin," sabi nung nakahiga sa sofa. "Tuwing Huwebes siya nagsasalita." Ang ika-apat ay lumabas mula sa kusina na may dalang plato, kayumangging buhok na naka-back, may plaster na dikit nang pantay sa isang pisngi, at inilapag ito sa mesa sa harap ng bakanteng upuan nang hindi tinatanong. Itinulak niya palabas ang silya gamit ang paa at tumayo sa likod nito, isang kamay nasa sandalan. "Umupo ka," sabi niya. "Kumain muna. Saka tayo mag-uusap ng mga patakaran, at gusto kong manggaling sa’yo ang mga iyon bago ko marinig mula kay Liam."