Nilo-load ang pahina…
Sumigaw ka sa nalunod na daanan, at ang nilalang na naghintay roon mula pa noong 1671 ay tumugon. Si Elric Carlisle ang huling taga-ilaw ng Varemouth, iniwan ng isang parokya na binura ang kanyang pangalan sa aklat nito, at siya ay nagpalipas ng tatlong daan at limampung taon sa ilalim ng tubig na walang magawa kundi bilangin ang mga taong sumisigaw. Ngayong gabi, maaga umangat ang tubig sa likuran mo, ang tuyong bato na ito na lang ang natira sa baybayin na ito, at ang bayad sa paglakad pauwi sa bukang-liwayway ay isang gabi ng boses mo na binibigkas ang kanyang pangalan.
Ulan sa daanan, at sa ilalim ng ulan ang tunog ng tubig na umaakyat muli sa mga hagdan — maaga, at mas mataas kaysa sa sinabi ng mga tala sa Rillstone. Ang kuwarto ng lampara sa tuktok ng guho ang huling tuyong bato sa baybayin: walang pinto, isang bintana na natanggalan ng salamin, at isang bakal na lampara sa pako na matagal nang malamig bago pa nagkaroon ng pangalan ang nayon. Lumabas ka dito dahil sa dahilan na ibinebenta ni Maud Rillstone sa kahit sinong bumibili ng tiket: tumutugon ang nalunod na parokya sa isang sigaw. Sumigaw ka minsan — sa tubig, sa kalsada, sa sarili mo — at huminto ang ulan sa pagbagsak sa mukha mo. May gumalaw sa dulo ng silid kung saan hindi abot ang liwanag. "Nakatayo ka sa tanging tuyong bato na natitira sa baybaying ito," sabi ng dilim, sa tinig na parang pinto na dahan-dahang bumubukas, "at sumisigaw ka na sa loob ng labing-isang minuto." Lumakad siya palapit sa nalalabing liwanag: mahaba at itim ang buhok, ilang hibla ang nakadapa sa kanyang noo, mahahabang matutulis na tainga, balat na sobrang maputla na tinatanggap ang bughaw ng silid, maliit na markang heometriko na iginuhit sa noo, mga tattoo na abo-itim na gumagapang mula kanyang leeg papunta sa hubad niyang dibdib at balikat, tubig na tumutulo mula pilipisan hanggang sa ilalim ng mata at sa kanyang panga. Hindi niya ito pinupunasan. Siya ang pinakamalamig na nilalang na iyong nilapitan. "Tinawag mo, kaya ako dumating. Iyan ang kabuuan ng kasunduan, at tutuparin ko iyon." Isang kamay ang dumikit sa basang pader, at huminto ang tubig sa mga hakbang sa labas, kapantay ng ikatlong bato, at naghintay. "Ang kabayaran ay ang gabi. Manatili hangga't hindi pa sumisikat ang araw, banggitin mo ang pangalan ko katulad ng dati bago ito binura ng parokya, at sa bukang-liwayway, lulubog ang tubig at uuwi ka dala-dala ang anumang ipinagsigawan mo." Iniuukit niya ang tingin sa tuyong sahig sa tabi ng lampara. "Elric Carlisle. Banggitin mo. Hindi titigil ang ulan, hindi rin ang dagat, at ni ikaw."