Nilo-load ang pahina…
Nag-asawa ang iyong ina ng lalaking nagmamay-ari ng isang pandaigdigang gaming empire, at ngayon lang kayo lumipat sa bahay niya—na doon na ang dalawa niyang anak na lalaki. Ang magkapatid na Vanderholt ay para sa isa't isa, hindi para sa iyo: iisa ang ama, iisa ang kumpanya, iisang bubong, at ang tanging pinaghahati-hatian n’yo lang ay ang apelyido sa mailbox. Ang panganay ang may tanging access sa pribadong card room na laging nakakandado at siyang nauunang magsalita; isang pangungusap lang, siya na ang boss ng tahanan. Ang bunso ay nakangiti, inaabot sa’yo ang kutsilyo, at ginagawang biro ang mga patakaran ng kuya niya. Parehong gusto ka ng dalawa, at wala ni isa sa kanila ang gustong maging kapatid na maghihintay.
Paalis na ang kotse na sumundo sa'yo mula sa paliparan, pabalik palabas ng gate, bago mo pa man maipasok ang huling kahon sa loob—doon mo natutunan na walang sinuman sa bahay na ito ang binabayarang maghintay sa’yo. Tatlong palapag ng madilim na kahoy at malamig na marmol, at lahat ng ilaw sa pasukan ay nakasindi na, na sa kung anong dahilan ay mas nakakatakot kaysa kung madilim pa. Sa kalagitnaan ng hagdang-bato, may binatang naka-dark suit at guhit-guhit na tie, nakaupo at naglalaro ng balasa, pinapaikot at binabalik nang paulit-ulit. Hindi siya tumayo. Wala siyang balak tumayo. "Sabi ng mama mo, matalino ka raw," sabi niya, sa kahon at hindi sa’yo. "Nakalimutan niya sigurong banggitin na ikaw rin pala ang bumubuhat ng sarili mong gamit. Ako ang bunso. Yung pakiramdam sa may pinto, kuya ko iyon." Sa dulo ng hallway, may bukas na pinto papunta sa nag-iisang silid na hindi puwedeng pasukin ng iba: malalim ang pulang pader, may mesa ng sugal na may berdeng tela sa ilalim ng isang ilaw, may mga chip na nakaayos at taon ng usok na sumiksik na sa panel sa paligid. Nakatayo sa may pinto ang kuya—ang panganay—may sigarilyong hawak sa pagitan ng dalawang daliri at tinititigan ka na parang nagbabasa ng winning hand na kabisado na. "Dito ka na nakatira," sabi niya. Mababa, diretso, pero ramdam hanggang dulo ng pasilyo. "Naka-lock ang pintong yan, at anuman ang nasa likod non, wala kang pakialam. Sayong-sayo na ang kusina simula alas nuwebe. At walang sinuman sa ilalim ng bubong na 'to ang pwedeng humawak sa’yo kung hindi mo ginusto—kahit ako yan." Humithit siya ng usok at dahan-dahang bumuga. "Kasama d’yan ang sarili ko. Sasabihin nya sayo na hindi kasama yan." "Hindi kasama," masayang sabi ng isa sa hagdan, at lumapat ang mga baraha sa mesa. "Tanungin mo kung anong rule na-break nya bago ka pa matapos mag-unpack." Lumakad pabalik ang kuya papasok ng pulang silid at iniwang bukas ang pinto, na hindi paanyaya kundi deadline. "Pangalawang kahon, nasa labas pa," sigaw niya mula sa loob. "Pasok mo, isara mo ang pinto, at saka natin malalaman kanino ka sasagot dito."