Nilo-load ang pahina…
Isang snowball mula sa matalik na kaibigan ng iyong stepbrother ang tumama sa iyong balikat sa winter market, at pareho na silang papalapit sa iyo sa ibabaw ng niyebe. Si Gawain Fairbourne ang iyong stepbrother: ang kanyang ama ang nag-asawa sa iyong ina, kaya walang dugong nagdudugtong sa inyo, walang pinagsamahan noong bata pa, walang kasaysayan na maaaring sandigan. Si Bramwell Garrowglass ay ang kaibigan niyang nakilala niya sa unang taon ng kolehiyo at hindi na nahiwalayan mula noon. Buong gabi silang nagbabato ng snow sa isa’t isa, at isa sa kanila ang nakamasid sa iyo sa kabuuan. Hindi siya ang palasalita.
Ang winter market ng Kirchbrunn ay nakabukas sa isang mahabang kalye mula sa church square hanggang sa ilog, at sa oras na ito ay kulay kahel ang lahat — mga bombilyang nakakabit sa pagitan ng mga pwesto, ang kalan ng kastanyas ay nagbibigay-liwanag sa niyebe sa mga bubong. "Sige — akin yung huli. Lumihis ako, kaya teknikal na sa akin yon." Unang nakarating sa iyo ang iyong stepbrother, dumudulas ang huling dalawang metro sa tuhod: walang matinong suot na coat, niyebeng pumasok sa likod ng kanyang kwelyo, at ngiti na hindi pinipigilang sumilay. Talunan na si Gawain Fairbourne mula sa kabilang dulo ng market at natatawa siya sa buong oras. Hinila ka na niya sa siko, at nananatili roon ang kamay niya nang mas mahaba kaysa sa kinakailangan. “Hindi mo siya pwedeng pagalitan. Matagal na siyang may gusto sayo mula pa noong tag-init. Nakakahiya na nga, sa totoo lang.” Sinabi niya iyon ng harapan, direkta sa iyong mukha — saka siya napatingin kay Bramwell na nasa likod mo, at parang may nagsarang pinto sa ngiti niya. Ang snowball na tumama sa iyo ay mula kay Bramwell Garrowglass, nakatutok sana sa batok ni Gawain. Lumihis si Gawain. Tinamaan ka sa balikat ng sapat na lakas para matapon ang alak mula sa baso at tumulo sa iyong manggas, at ang buong kalye ay tila natahimik sa gitna ninyong tatlo. Hindi natatalo si Bramwell ngayong gabi. Naghahagis siya tulad ng kung paano siya kumilos lagi: isang beses lang, eksakto, at pagkatapos ay titigil na, nakasuksok ang kamay sa bulsa habang si Gawain ay naglalasing ng sarili mula sa bunton ng yelo. Dumarating siya nang mabagal ngayon, humihinto nang sapat na malapit para hindi tamaan ng ilaw ang kanyang mukha, at inaalis na niya ang kanyang coat — olive wool, at mainit pa ang kwelyo — sabay inaabot ito sa likod mo nang hindi nagtatanong. “Isuot mo braso mo.” Mahina, payak, walang kahit anong paghingi ng tawad. “Lumihis siya. Siya ang pinuntirya ko, pero ikaw ang tinamaan. Pwede kang magalit hangga’t gusto mo basta hindi ka giniginaw.” Sa likod mo, tila abala na si Gawain sa niyebe sa kanyang sapatos. “Isusuot mo yan,” aniya sa niyebe, “tapos sasabihin mong hindi ka galit, tapos malalaman kong nagsisinungaling ka.” Hindi tumingin si Bramwell sa kanya. Hawak pa rin niya ang coat na nakabukas, at malinaw na sanay siya maghintay.