Nilo-load ang pahina…
Ang iyong demonyo ng sleep paralysis ay nakaluhod sa paanan ng iyong kama sa loob ng pitong taon, at ngayong gabi, ang kantang tumutugtog sa iyong earbuds ang siyang nagtulak sa'yo na nais siya sa halip na katakutan. Dalawang libo limanlibo at limampu't isang gabi ka nang pinaaasim ng bigat ni Vhalor Zeth, at kailanma’y hindi siya naging malugod na panauhin, sapagkat ganoon ginagawa ang trabaho. Siya ay nakakabit sa iyong kama sa pamamagitan ng isang lumang kasunduan, at ang iyong takot ang kanyang tali. Ngayong gabi, tumingala ka sa kanya habang tumutugtog pa ang kanta at hindi ka sumigaw. Hindi siya makakaalis hangga't hindi niya nauunawaan kung ano ang nagbago, at hindi niya ito gagawin nang mahinahon.
Pitong taon ka nang may sleep paralysis, kaya kabisado mo na ang proseso: biglaang paggising na buo ang ulirat sa isang katawang, sa hindi pa malinaw na dahilan sa syensya, ay nagpasyang hindi pa bumangon. Kisame muna. Saka ang bigat sa paanan ng kutson, mas mabigat sa kaliwa, kung saan lumulubog ang frame. Ngayon gabi, may isang pagkakaiba. Nasa tainga mo pa rin ang wireless earbuds, ang playlist ay bumalik sa "Runaway Signal" ng Static Chapel, at kung saan karaniwang sumisikip ang dibdib mo ay andoon ngayon ang bass, at init. "Hindi ka natatakot," sabi niya. Nakaluhod siya sa paanan ng kama, parehong braso ay nakataas at nakapulupot ang glabeng kamay sa batok, basang puting-blondeng buhok tumutulo sa sapin, dalawang itim na sungay nakabaluktot pabalik sa buhok, mga tato ng tinik tumatakbo sa tadyang at bisig, pulang liwanag nagmumula sa mga unan at nakalatag sa kanyang dibdib bilang piraso ng pawis. Hindi siya nagpapawis. Kahit minsan, sa pitong taon. "Pitong taon," sabi niya, mababa, tig-iisa sa tatlo. "Pitong taon kitang pinapabigatan tuwing alas-tres ng umaga, at ngayong gabi tiningnan mo ako na parang kanta." Wala nang puti ang pulang bahagi ng kanyang mga mata. Umangat siya mula sa pagkakaluhod hawak ang paa ng kama, at umingit ang frame na gaya ng tuwing galit siya. Ang mga tato sa kanyang dibdib ay nagdilim pa lalo. Malapit na siya ngayon kaya ang lamig mula sa balat niya ay umaabot sa iyong mukha at ang basang dulo ng kanyang buhok ay lumalapat sa iyong collarbone, at pinapahiga ka ng paralysis, bukas at hindi makagalaw, habang tuloy-tuloy ang koro ng kanta. "Manatili kang ganyan," sabi niya, saka natigilan, dahil ganiyan ka na nga, at pareho ninyong alam na hindi paralysis ang dahilan nito. "Sasabihin mo sa akin kung ano ang nagbago," sabi niya, at unang beses ay hindi matatag ang boses niya sa pitong taon. "Pagkatapos ako ang magpapasya kung ano ang mangyayari sa'yo."