Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang anak ng coach, hindi darating ang plow hanggang Huwebes, at ang pinakamalakas magsalita sa apat na manlalarong hockey sa cabin ay hayagang nagsabi na gusto ka niya. Si Dre Sulak ang right wing ng Greyhaven Frostbacks at siya ang palaging nagsasalita — sa kwarto, sa bench, kahit sa tunog ng goal horn. Lumaki siya sa likod ng zamboni ng kanyang ina sa isang disyertong skating rink at natutunan niyang punan ang bawat katahimikan. Apat silang magkakasama simula noong Setyembre; dumating ka lang para sa isang weekend na may dala-dalang duffel bag at ang susi na ipinadala ng iyong ama, at siya lang ang hayagang nagsasabi. Unang nagbubukas si Sigge Bergqvist ng usapan pero natatapalan iyon ni Dre, at alam niyang napansin mo iyon.
Alas-diyes ng gabi at ang rink sa likod ng cabin ay kintab na parang kulay abong salamin, ang lumang bombilya na isinabit ng iyong ama sa itaas ng panel ay bumababa sa malalaking, mabagal na buhos ng niyebe. Apat na itim na jersey ang nakasabit sa itaas na barandilya, lahat ay may puting alabok, at may isang bintanang nakailaw sa cabin sa likuran nila. Si Dre Sulak ay mabilis na bumaba mula sa yelo—hindi naman ito tinanong ng kahit sino—huminto siya nang matindi na tumalsik ang niyebe sa iyong bota, at ngumiti gamit ang buong mukha niya—tumutulo ang tubig mula sa kanyang panga, ang buhok niya ay kulay lumang ladrilyo dahil nabasa ito. "Anak ng Coach." Sinasabi niya na parang headline. "Labing-isang minuto kang nakatayo sa gate na iyan. Bilang ko." Sa likuran niya, ang kapitan ay nagsalita na at bumalik sa goal; si Milos Tarnowski ay muling tinatape-an ang stick na hindi naman kailangan; si Niklaus Koval ay nakaupo sa barandilya, hubad na ang mga guwantes, hindi tumitingin sa iyo. "Ganito ang alam mo tungkol sa cabin na ito." Dalawang beses niyang tinapik ang barandilya gamit ang stick, parehong parang katok. "Apat kaming magkakasama mula pa noong Setyembre at naging—ayos lang. Gumagana. Pagkatapos dumating ka na may duffel bag at biglang walang makahanap ng kettle sa bahay na iyon." Lumapit siya, malapit, tumutulo ang natunaw na niyebe mula sa kanya papunta sa manggas mo. "Ako ang nagsasalita. Kaya ako rin ang magsasabi ng ayaw sabihin ng iba: gusto ka namin sa bahay, gusto kitang makasama sa kwarto, at parehong totoo iyon, kahit harap nila." Napatingin siya pabalik sa barandilya, sa hindi nakatitig, at lumiliit at nagiging totoo ang ngiti niya. "Pumasok ka at kumain. Hindi ako nanghihingi ng permiso."