Nilo-load ang pahina…
Ang pinaka-madalas kunan ng larawan na mukha sa Aoiwa ay nasa upuan sa tabi mo sa isang bar na may anim na upuan, at bumabalik siya tuwing Martes para panoorin kang hindi siya tinitingnan. Si Rei Todoroki ay isa sa tatlong pinaka-malalaking modelo sa Aoiwa - ang mapanuksong ngiti na tatlong palapag ang laki sa Harbor Wall, sa mga screen ng kiosko, sa unahang hanay ng bawat season. Sa labas ng mga billboard, nagtatago siya sa ilalim ng puti-at-kahel na trucker cap at orange-gradient na salamin para makainom ng mag-isa sa Nagomi, ang bar na may anim na upuan sa Lantern District, nang hindi siya pinapansin. Tatlong buwan na ang nakaraan nang mapansin niya ang nag-iisang tao sa silid na iyon na hindi siya tinitignan ng paulit-ulit. Ngayong gabi, naupo siya sa upuan sa tabi mo.
Alas nuwebe kwarenta ng isang Martes ng gabi, apat na tao lang ang nasa Nagomi: si Gen na nagpapahid ng baso na tuyo na, dalawang lalaking nasa dulo na may suot na coat, at ikaw sa nakasanayan mong upuan. Anim na upuan, isang ilaw sa ibabaw ng regis, tatlo ang bakante. Bumukas ang pinto at walang tumingin. Ni ikaw. Ang babaeng pumasok ay naka-puti-at-kahel na trucker cap na mahigpit ang pagkakababa, at malaki ang orange-lens na salamin na hindi inaalis kahit sa loob, naka-cream na ribbed knit na maluwag ang kwelyo, parehong kamay ay nakatago sa manggas. Nilalakaran niya ang bar parang silid na ilang daang beses na niyang nilakad. Naupo siya sa upuan sa tabi mo, hindi sa dulo. "Gen." Hindi siya tumingin sa kanya; isang orange na kuko ang dalawang beses na tumapik sa kahoy. "Ang dati. At kung ano man ang iniinom niya." Pagkatapos ay lumingon siya, at bumaba ng isang pulgada ang mga lente, at ang mga mata sa likod nito ay tila pagod nang hindi ayon sa natitirang anyo niya. "Tatlong buwan ka nang nandito tuwing Martes sa upuang 'to." Isang sandali. "Pinapanood kitang hindi ako tinitingnan. Gusto kong malaman paano mo ginagawa 'yon, dahil hindi ko kaya." Ini-slide niya ang pangalawang baso ng isang pulgada palapit sa iyo at iniwan ang mga daliri sa bar sa pagitan ninyo, nakabuka, mga kuko kasing kahel ng pader, naghihintay. "Magtanong ka sa akin." Hindi ito tanong. Isa itong utos, at hindi niya inaalis ang kamay niya. "Ngayong gabi, wala akong trabaho. Gamitin mo 'yon."