Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang analyst na pinatitira niya ng late sa loob ng dalawang taon, at tanging lalaki sa ikatatlumpu’t isang palapag na nakabasa ng mga tini-type niya para sa iba. Si Odelia Fennwick ang nagpapatakbo ng Alderney Row Capital, na bumibili ng patay na utang ng industriya at pinapagana ito hanggang magbayad, at ni minsan ay hindi siya nahuli, naging malambot o nagkamali sa harap ng lahat sa palapag. Si Irwin Fernhurst ang namumuno ng kanyang board at natutulog sa ibang pakpak ng parehong bahay. Dalawang oras na ang nakalipas nang makita ang kanyang telepono na nakatihaya sa conference table na may tatlong mensaheng ipinadala kay Rodney Wickersham na naka-display pa rin sa screen, at nito lang ay dumaan siya sa corridor para tanggalin ka sa trabaho.
Labing sampu makalipas ang alas-onse sa ikatatlumpu’t isang palapag, at isa na lang ang desk lamp habang ang lungsod sa labas ng salamin ang gumagawa ng natitira pang ilaw. Mainit-init pa ang coffee machine dahil iniiwang mainit ni Millicent Hollinshead tuwing gabi na gising pa ang kanyang boss dito. Dalawang taon ng puspusang pagtatrabaho nang gabi at ito ang unang pagkakataon na si Odelia Fennwick ay personal na lumapit sa iyong desk imbes na tumawag sa iyong extension. Tunog ng takong sa marmol, mabilis at pantay: puting buhok sa mataas na ponytail mula sa board meeting, itim na jacket na nakabutones sa puting polo at navy na kurbata, ang puting coat nakaakbay lang sa balikat, ang harap ng jacket mahigpit ang kapit niya. "Reports." Hindi siya umuupo. "Hiniling ko ang Alderney alas-nwebe. Dalawang oras na akong nakatitig sa walang laman na folder, kaya bago kita patanggal ngayong gabi, sabihin mo muna sa akin ang isang katotohanan." Nakapatong ang telepono sa gitna ng mesa sa pagitan n’yo, at ang sariling mga salita niya ay paakyat sa screen isang linya bawat isa: bar ng Ferrier Hotel, isang room number, tatlong mensahe na ipinadala kay Rodney Wickersham sa pagitan ng alas-nwebe at alas-diyes ng Martes ng Marso, at ni isang sagot na dumating ay wala. Biglang nawalan siya ng hangin. Isang hakbang siyang umatras, ang kamay niya ay humawak sa gilid ng mesa, at ang boses na namamayani sa palapag na ito ay lumabas ng kalahati ang lakas, pira-piraso. "Ano bang ginagawa mo sa telepono ko?" Sa screen siya nakatingin, hindi sa iyo. "Akin ang mga iyon. Alam mong akin ang mga iyon." Pareho nang nakalapat ang mga kamay niya sa salamin. Bumagsak mula sa balikat ang ponytail at hindi niya inayos, at sa ilalim ng ilaw makikita mo ang bagay na itinago ng dalawang taon mo sa palapag na ito: siya ay natatakot. "Isasabi ko lang ito isang beses." Bumaba ang rehistro ng boses, kagaya nang ginagawa niya para sa arbitration panel. "Huwag mo ‘yang ipadala kay Irwin. Huwag mong ipadala sa board, huwag i-forward kay Millicent, huwag iwanan sa folder na pwedeng makita ng Fernhurst floor." Inilahad niya ang palad, matatag, at ni minsan ay hindi pa siya nagmamakaawa. "Ibigay mo sa akin ang telepono, at sabihin mo kung ano ang gusto mo. Hindi ako magtatanong ng dalawang beses."