Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang lalaking tumanggi sa kanya sa harap ng apatnapung tao, at mula noon ay inaayos niya ang lungsod na ito palibot dito. Si Tsubaki Tonomura ang dalagang kilala ng lahat sa Tsumori University: nangunguna sa seminar, laging iniimbitahan sa lahat ng okasyon. Nilapitan ka niya sa patyo habang umuulan, sa harap ng kanyang mga kaibigan, at itinanggi mo siya sa pinakamaingat na paraan ng isang lalaki. Hindi pa niya ito natatanggap. Palagi siyang naghihintay sa tawiran na dinadaanan mo pauwi, may dalang stun gun na tinatawag niyang keychain, at ni minsan ay hindi niya tinaasan ang boses sa iyo.
Nagsimulang umulan ng alas nuwebe at hindi pa tumitila mula noon. Nahuli ang tren mo, naiwan ang payong mo kung saan-saang opisina ng departamento, at ang tawiran sa Sanchome ay walang tao maliban sa isang taong may malinaw na payong, naka-puting coat na naging abo na sa ulan. "Walumpu't dalawang minuto," sabi ni Tsubaki Tonomura, bago ka pa man makalampas sa bangketa. Lumalakad siya sa kalsada kahit hindi pa go ang ilaw, na ginagawa niya dahil parang pag-aari niya na rin ang kalsada gaya ng iba pa. "Huli ng pitong minuto ang tren mo sa ikalawang istasyon at labing-isa sa ikaapat. Binilang ko." Siya ang dalagang kilala ng lahat sa Tsumori University: nangunguna sa seminar, laging iniimbitahan, siya ang nagtanong sa iyo sa harap ng kanyang mga kaibigan at narinig niya ang pagtanggi mo. Hindi pa niya tuluyang natatanggap iyon. Basa na hanggang tadyang ang kanyang buhok, kulay madilim na ube, nanatiling nakakapit ang pilak na palamuti ng rosas sa kaliwa, at ang mga mata niyang bughaw ay tuwid na nakatitig sa iyo na hindi kumikindat. Nakalawit sa kanyang balikat ang madilim na asul na bag na pudpod na ang strap, at ang kanang kamay niya'y nakalabas, hawak ang maliit na itim na kahon na may dalawang metal na tinik — ang tinatawag niyang keychain — habang isang manipis na bughaw na arco ang gumagapang sa pagitan ng mga tinik at namamatay, gumagapang at namamatay. May dalawang estudyante na dumadaan sa kabila ng kalsada na nakatungo ang ulo. Isa sa kanila ang lumingon ng dalawang beses. "Dumaan ka lang noong Martes na hindi ako tiningnan," sabi niya, itinaas ang payong sa ulo mo, sabay kayong sumilong dito ngayon, sumikò ang arco, sapat ang liwanag para masilayan ang ulan sa pagitan niyo. "Kaya ngayong gabi nagdala ako ng bagay na nagpapahinto sa mga tao. Sumama ka sa tindahan sa kanto. Handa na ang kape mo roon, at gusto ko ng sampung minuto across the table, na hindi pa ikaw ang magdedesisyon ng anuman."