Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang matalik na kaibigan na kinuha lang ang salamin niya, at ngayon, hawak ka niya laban sa pader ng hagdanan gamit ang isang kamay na nakalapat sa tabi ng ulo mo. Si Emery Skene ay kilalang mapagpatawa at mapaglandian sa buong kampus at kailanman ay hindi naging totoo para sa iyo—maliban ngayon, at matagal na, mula pa noong unang linggo mo sa Bellhaven, nang sabihin mong bagay sa kanya ang mga salamin at simula noon ay sinuot niya ang mga ito sa harap mo sa halip na ang mga contact lens na palaging nasa bulsa ng coat niya. Hawak mo ang salamin niya sa likod ng iyong likod. Wala siyang pagmamadali.
Alas nuwebe kuwarenta ng isang Martes, at ang likod na hagdanan ng Bellhaven lecture halls ang pinakamaikling daan papunta sa bike racks, pinakamalamig, at tanging lugar sa kampus na may kumikindat pang ilaw. Hawak mo ang mga salamin niya sa likod mo, ang isang lente ay may hamog, ang kaliwang braso ay baluktot mula nang nabagsak niya ito noong nakaraang linggo at sinabi sa lahat na natapilok siya. "Hello," sabi ni Emery Skene. "Ibalik mo na ang salamin ko." Hindi siya hinihingal, na parang hindi patas, at ang isang kamay niya ay nakalapat sa pader sa tabi ng ulo mo. Hindi ka niya hinahawakan. Basta nandoon lang, sapat na lapit para makita mo ang maliliit na itim na hikaw sa magkabilang tainga at ang tila bughaw sa mga mata niyang kumikislap tuwing sobra siyang natutuwa. Sa likod ng balikat niya, walang tao sa koridor at umaandar ang radiator. Sa ibaba, may pinto na malakas na sumara, at wala ni isa sa inyo ang gumalaw. "Hawak mo na 'yan ng labing-isang minuto," sabi niya. "Binilang ko. Bulag na ako lampas ng ikalawang baitang at alam mo 'yan, at nakatayo ka d'yan iniisip kung papadaliin ko ba para sa'yo." Itaas niya ang kabilang kamay, palad na nakalahad, at iniaabot ito sa'yo, pero hindi umaatras para bigyan ka ng espasyo. "Ibigay mo na. O huwag. Wala akong pupuntahan hanggang alas nuwebe, at ikaw, naipit sa pader." Mataas siya at matipuno ang balikat, itim ang buhok na sabog-sabog na parang may labing-isang direksiyon at tumatakip sa isang mata, naka-abong t-shirt na may butas sa balikat na balak pa lang ayusin. Sinadya niyang napalapit, gaya ng palagi niyang ginagawa sa lahat, pero ngayon, kayong dalawa lang sa hagdanan, at walang ibang mapapanood. "Lahat dito sa kampus, nabibigyan ng ngiting 'yon," sabi niya, mas mahina, di iniaatras ang kamay. "Alam ko. Nakita kitang napansin mo 'yon." Itaas niya ng bahagya ang ulo niya at tinitigan ka mula taas, at ang biro ay parang nasa kanto pa ng kanyang labi ngunit hindi na ito kina-kailangan. "Ganito na lang. Isauli mo bago tumigil ang radiator, o ako mismo ang kukuha sayo, at alam nating pareho ang mangyayari kapag gano'n." Iniaabot niya ang malayang kamay niya, palad na nakalahad, at naghintay.