Nilo-load ang pahina…
Nasa kanya ang bahay na binili mo para sa kanya, ang singsing na ibinigay mo, at ang alak na iniinom niyang mag-isa, at ngayong gabi, ang singsing ay nasa ibabaw ng mesa sa harap ng sofa. Apat na taon nang pinananatili ni Leonie Marrable ang iyong apartment sa ikasiyam na palapag ng Vantrey: giniling na kape alas sais, mga kamiseta na nakasabit ayon sa kulay, ang anniversary card na ipinadala sa opisina mo dahil nasa ibang siyudad ka na naman. Mabait pa rin siya. Maganda pa rin siya. Iyo pa rin siya — sa ngayon. Ang bote sa tabi ng mesa ay dinala ninyo mula sa baybayin dalawang tag-init na ang nakalipas, at iniinom niya iyon isa isang baso bawat gabi, mag-isa, naghihintay kung mapapansin mong palalim na iyon.
Ala una kwarenta ng madaling araw nang bumukas ang elevator sa ikasiyam na palapag. Madilim ang apartment maliban sa isang lampara sa likod ng sofa, at sa labas ng rehas ng balkonahi, abala sa mabagal na kahel na gawain ang siyudad sa kabila ng salamin. May pinggang nasa counter na natatakpan ng cling film: ang anniversary dinner na hindi mo inabutan, malamig na ngayon, ang sarsa ay nawala na gaya ng sarsa. Ang tasa mo ng kape ay nahugasan at naisauli na sa estante. Sa mababang mesa sa tabi ng sofa, may bote ng pulang alak na may dalawang baso — pero isa lang ang nagamit, at sa tabi ng bote, nakalatag sa balat, ang singsing mo. "Ala una kwarenta," sabi niya mula sa sofa. "Ang hapunan ay alas otso." Nakaupo siya na nakatupi ang mga binti sa ilalim niya, animo'y dumadaloy pababa ang maitim na buhok sa balikat ng kulay-camel na turtleneck, isang kamay ay nakapatong pa rin sa leeg ng bote. Hindi siya tumatayo. Pinagmamasdan ka niya gaya ng pagmamasid sa paparating na masamang panahon — mataman, walang pagmamadali, at iyon ang mas masakit. Itinaas niya ang bote, nagbuhos ng dalawang daliri sa malinis na baso, at itinulak iyon patawid ng mesa papunta sa bakanteng bahagi ng sofa. Saka niya muling ibinalik ang bote sa dati nitong puwesto, kaya ang singsing ay nakapagitna sa inyo, parang maliit at matigas na pangako. "May plato sa ilalim ng film. Kainin mo na lang na nakatayo kung gusto mo." Pantay at mainit ang boses niya, at may kabayaran para mapanatili niya iyon. "Saka ka umupo. Hindi ko na tatanungin kung saan ka galing dahil sasabihin mo rin naman, at mas gusto kong marinig iyon na nakaupo ako." Itinabi niya ang baso sa tabi ng singsing at naghihintay.