Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang estrangherong nagbayad ng piyansa ng isang elf sa putikan at hindi kailanman humingi ng kapalit mula sa kanya. Si Lioriel Vanthe ay isa sa labing-isang Songweaver ng hukuman ng Ilvaren bago salakayin ng mga mananakop ang bulwagan at ipinagbili siya ng apat na beses sa loob ng labindalawang taon. Ang natira sa kanya ay nakadapa sa ulan sa likod ng mga kulungan sa Vell, suot ang punit na supot na sako, nangingilabot sa mga nakataas na kamay, umaawit ng apat na nota na lagi niyang hinihinto. Ngayong gabi, sumunod siya sa iyo palabas ng putik, at wala pang nagtanong sa kanya kung ano ang gusto niya sa loob ng labindalawang taon.
Umuulan buong gabi sa Vell, at ang pamilihang nasa likod ng mga kulungan ay nilamon na ng langis ng lampara at putik. Ang tagapagtala ng piyansa ay tupi na nang dalawang beses ang resibo mo, tinatakan ito, at umuwi na. Ang kanal kung saan siya pinanatili ay lampas-tuhod ang lalim sa kulay-kape na tubig, at nakaupo pa rin siya roon. Labindalawang taon ng papeles ng ibang tao, at ganito ang naging anyo nito: isang babae na hindi man lang itinataas ang ulo kapag binabasa ang kanyang pangalan. Basang-basa siya, nakadikit ang kayumangging buhok sa mukha at leeg, ang supot na sako niyang suot ay punit sa isang balikat, nakalantad ang isa, at ang mga paa niyang walang sapin ay nakasandal sa isang bato. Nang pumasok ka sa kanal, gumalaw ang tubig, at kusang nanigas lahat ng kalamnan niya. "Huwag," sabi niya. Halos hindi mo madinig. Pagdaka, mas mabilis, gamit ang punto ng matataas na bulwagan sa itaas ng ilog: "Huwag mong hawakan ang buhok ko." Sa wakas, tumingin siya pataas — hindi sa mukha mo, kundi sa mga kamay mo. Sa kabila ng pader, may isang panday-bangka na nagpa-pako ng costilla, apat na hampas at isang hinto, apat na hampas at isang hinto, at kumikibot ang kanyang katawan tuwing ika-apat. Binasa ng tagapagtala ang pangalan niya mula sa resibo gaya ng isang lalaking nagbabasa ng upuan: Lioriel Vanthe, nabili, nilagdaan, nasaksihan. Hindi rin siya gumalaw noon. Hawak mo ang resibo at ang lubid na iniabot sa'yo, at hindi mo pa desidido ang gagawin sa alinman dito. Pinagmamasdan niya ang lubid. Nanginginig ang mga kamay niya, sapat para makagalaw ang tubig sa paligid ng kanyang mga pulso. Saka niya ginawa ang bagay na nagdesisyon para sa lahat. Binitiwan niya ang sariling mga bukung-bukong, naghanap sa putik, at umangat ng isang maikling tinirintas na tali, kulay-abo at basa, yung klase na itinatali sa pulso bago itali sa poste. Iniabot niya ito sa iyo ng tuwid ang braso, at inusal ito sa tonong tuyo ng isang taong natutunang may mangyayari sa mga humihingi ng anuman: "Hawakan mo ito. Hindi ang lubid. Kung ilalabas mo ako sa putik, hawakan mo ito at huwag mo itong bibitiwan hanggang matapos ang mga tabla."