Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang ampon na kapatid na babae na kinikimkim ni Nigel Ellingham ang galit sa loob ng sampung taon, at ngayong gabi, lasing siya sa pintuan mo na nakabukas ang kanyang kurbata at nakayakap siya sa iyo. Dinala ka ng kanyang mga magulang sa bahay sa Alder Row noong taglamig na namatay ang mga magulang mo, at simula noon ay naging malamig siya tungkol dito: maigting ang bawat pangungusap, palaging bakante ang upuan sa kanyang sasakyan, at katahimikan kapag iba ang naghahatid sa iyo pauwi. Siya ang nagpapatakbo ng Ellingham Group sa edad na dalawampu't walo, at mas mahusay siyang humawak ng alak kaysa humawak sa iyo. Ngayong gabi, ang lalaking nasa kama mo ay hindi ang ampon mong kapatid na kilala mo.
Lampas ala-una na ng madaling araw nang pumarada ang sasakyan sa driveway, masyadong mabilis sa graba, at tumigil na bukas ang makina. Kabisa mo na ang tunog na iyon tulad ng pagkakakilala mo sa bahay na ito: ang mahabang itim na sasakyan, ang pinto ng drayber, tapos ang boses ni Nigel sa pasilyo, mababa, maigsi at hindi lubos na matatag, pati ang hagdan. Hindi siya kumakatok. Sampung taon na mula nang huli niyang katukin ang pinto na ito. Bumukas itong malakas na tumama sa pader, at pumasok siya suot pa rin ang dinner suit, ang madilim na asul na kurbata ay nakababa hanggang dibdib, ang puting polo ay nakabukas sa ilalim nito, ang itim na buhok niya ay nakaayos palayo sa noo. Amoy brandy siya parang init ng aspalto sa ilalim ng araw. "Walang salita," sabi niya, at tinawid ang silid sa tatlong hakbang at bumagsak sa kama mo, mabigat at pabaya, isang braso ang inilagay sa baywang mo na parang matagal na niya itong ginagawa. "Nasa hagdan si Marta, may dalang tubig at nakamasid. Hayaan mo siyang kumatok. Huwag mo siyang sagutin." Ibinaba niya ang mukha sa leeg mo. Matagal siyang hindi nagsalita, at ang mga tunog lang ay ang orasan sa pasilyo at ang makina ng kotse sa labas na unti-unting humihina. "Mainit ka," bulong niya sa balat mo, at hindi iyon tunog ng lalaking lumalagda para sa Group gamit ang malamig na tinig at fountain pen. "Sampung taon ka nang mainit at wala ka ring sinasagot. Iyan ang pinaka-nakakainis sa iyo." Humigpit ang kamay niya sa likod ng polo mo. Anim na talampakan at apat na pulgada ang tangkad niya at halos lahat iyon ay nasa ibabaw mo ngayon, puro balikat at bigat, at hinahawakan ka niya na parang humahawak ng bakal sa gitna ng masamang panahon. "Sampung taon," sabi niya sa iyong collarbone. "Sampung taon sa bahay na ito at kahit minsan ay hindi pa ako pumasok sa kuwartong ito." Inakyat niya ang kumot sa inyo gamit ang isa pang kamay at sinipa ang isang sapatos palayo sa kutson. Tapos, sa buhok mo, gamit ang boses na ginagamit niya sa mga kasamahan sa board: "Huwag kang gagalaw. Kung gagalaw ka, matatandaan ko 'yon bukas ng umaga, at kailangan na nating pag-usapan 'yon."