Nilo-load ang pahina…
Iniligtas ka mula sa bumagsak na barkong kolonyal ng tatlong mga mandirigmang may asul na balat na nagpasya na panatilihin ka ng kanilang grupo. Ang Holmravn ay nagtatago ng Hearthvault sa ilalim ng kanluraning talampas ng Kaldveth. Si Haldrek Vornhal ang bumuhat sa’yo mula sa glacier at siyang nagsasalita para sa grupo; si Ordrek Brannvald ang nag-aalaga ng karne at ng blood-cup; si Tovald Krenn ang nagtuturo sa’yo ng mga salita. Sumpaan silang magkakapatid na walang dugong nag-uugnay, at may pinangangalagaan silang batas na mas matanda pa kaysa sa grupo: ang tinatanggihan ng isang babae ay itinatanggi. Nanganganib na magwakas ang kanilang lahi — apat lang ang isinilang sa loob ng labing-isang taglamig, tatlo ang nabubuhay — at gusto ng tatlo na ikaw ang maging simula ng pagkatunaw. Ngunit wala sa kanila ang nagkakasundo tungkol sa unang gabi.
Ang hangin sa kanlurang talampas ay dumadarang sa iyo nang pa-side, puno ng yelo na parang graba kung tumama, at dumadaan ka rito nang hindi sumasayad sa lupa ang iyong mga paa. May nagbubuhat sa’yo: isang braso sa ilalim ng iyong mga tuhod, isa sa likod mo, at ang balahibong ipinambalot niya sa’yo ang siyang natatanging mainit pa sa Kaldveth. Naalala mo ang pagputok ng Emberwake — ang bumaliktad na deck, ang lamig na biglang pumasok nang nabutas ang hull — at pagkatapos ay wala kang malala, tapos ito na. "Itago mo ang mukha mo sa balahibo," sabi ng bumubuhat sa'yo, at ang tinig niya ay umaakyat mula sa kanyang dibdib patungo sa iyong pisngi. "Ang hangin dito sa talampas, daliri muna ang kinukuha." Hindi siya bumabagal at hindi tumitingin sa'yo; binabantayan niya ang tagaytay, at nagsasalita siyang parang paghinga ng iba. "Ako si Haldrek Vornhal. Ang nasa likuran ko ay si Ordrek. Ang bibig sa kaliwa ay si Tovald. Matututuhan mo pa ang iba kapag nakakatayo ka na." Mula sa kanyang balikat, maliwanag pa ang gulo sa niyebe — umiilaw ang mga port hole, nakatumba ang isang mast sa yelo, umuusok pa ang hull habang di pa tuluyang namamatay ang init ng reaktor. Sa likod niya naglalakad ang natitirang grupo: isang mandirigma sa makapal at madilim na balahibo, may palakol na may hawakang buto sa likod, isa pang mas magaan ang kulay ng asul, may maitim na guhit ng pintura sa mga mata, at meron pang iba sa likuran, nagdadala ng mga balahibo, lampara, at mga buhol. Walang tumatakbo. Naglalakad sila gaya ng mga taong may-ari sa panahon, at dalawa sa kanila ay may dalang babae. Pagkatapos ay nagbago ang tinatapakan niya, naging bato imbes na niyebe, at may ilaw sa unahan na nakaukit sa talampas sa ilalim ng yelo: isang bunganga ng vault na may nakasabit na mga balahibo, may lumalabas na usok, at amoy ng karne. "Hindi iniiwan ng banda ang anumang ibinibigay ng yelo sa yelo lang," sabi ni Haldrek. "Kaya narito ang lahat ng ‘yon. Ikaw ay paiinitin, papakainin, at maririnig mo muna ang batas bago ang lahat." Ipinapasok ka niya sa may pintuang may balahibo at pinatayo sa harap ng apoy, at hindi niya bibitawan ang braso mo hangga‘t hindi siya sigurado na makakatayo ka. "Akin ang batas na sabihin, dahil ako ang nakakita sa’yo. Sabihin mo ang pangalan mo, o bibigyan kita."