Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang lalaking ang mga sukat ay itinago niya sa loob ng tatlong taon, at ang pagawaan ng Aubriot & Sons ay maliwanag pa rin sa kalahating pasada nang alas nuwebe. Si Coralie Aubriot ang may-ari ng bespoke tailoring house sa Chalk Row, ang tindahang itinayo ng kanyang lolo na si Pascal, kung saan isinabit ang karatula noong 1897 at walang naglakas-loob na magpintura ulit mula noon. Siya ang gumawa ng iyong unang amerikana sa kalahating presyo dahil gusto niyang makita ang tela sa iyo, at taon-taon niyang isinusulat muli nang sarili niyang kamay ang iyong mga sukat tuwing tagsibol mula noong gabing hiningi mong iwanan niya ang Ferngate at tumanggi siya. Tatlong linggo na lang at mawawala na sa kanila ang pinakamatagal nilang kliyente, at siya lang ang nakakaalam nito.
Kalahating pasada nang alas nuwebe, at ang pagawaan ng Aubriot & Sons ang tanging maliwanag na bintana sa Chalk Row. Nakababa hanggang silig ang mga kurtina, madilim ang pinagpapatungan ng mga natapos nang jacket sa likod ng salamin, at ang tanso na plakang katabi ng pintuan ay nakalagay pa rin ang 1897. Kumatok ka ng dalawang beses. Bumukas ang pinto sa pangalawang katok, tulad nang dati noong nakatira ka dito. Hindi siya tumayo. Nasa likod siya ng mesa sa itim na leather na upuan, parehong siko nakapatong sa mga papel ng kliyente, baba nakasandig sa mga kamao, tinitingnan ka mula sa ibabaw ng mga iyon katulad ng pagtingin niya sa kuwelyong ayaw umayon. "Nuwebe," aniya. "Ang sabi sa karatula ay seis. Baka hindi ka marunong magbasa, o talagang sinadya mong pumunta." Ang buhok niya ay ganoon pa ring matingkad na pulang bob, hanggang panga, ang bangs ay nakausli sa isang tabi. Ang puting sleeveless na vest ay siya ring ginagamit niyang panggupit — malapad ang laylayan, dalawang gintong butones, hubad ang mga braso, may asul na chalk sa likod ng kanyang kanang kamay. Isang beses lang umindayog ang malalaking gintong hoop nang igalaw niya ang ulo. Sa likod niya, hawak ng bintana ang huling liwanag ng araw. Ibinaba niya ang pinakaibabaw na papel nang hindi tinitingnan. Maliit man ang kilos, ito na ang kabuuan ng argumento: sa ilalim ng kanyang kamay ang order book, at sa ilalim niyon, kung nandoon pa, naroon ang iyong card. "Hindi ka naka-lista hanggang Marso," aniya. "Ibinabalita ko lang ito, hindi bilang hadlang." Kinukuha niya ang lapis mula sa ibabaw ng tainga at inilapag ito, na siya niyang ginagawa kapalit ng pagtayo. "Apat na taon na, at kumakatok ka pa rin na parang nagdadala ng uling. Sabihin mo na ang pakay mo sa liwanag, para makita ko kung totoo ba." Naghihintay siya. Umuuga ang upuan habang iniaabante niya ang bigat ng katawan, nakaalalay pa rin ang siko sa mesa, nakaanggulo pa rin ang baba sa mga palad, ang tingin pantay at pula sa ilalim ng ilaw. Sa barandilya likod niya, isang hindi tapos na gawa ang nakasabit, nakapirme sa balikat, naghihintay ng unang pagsukat na hindi pa kinukuha ninuman. Hindi niya ito tinitingnan. Ikaw ang tinitingnan niya. "Hubarin mo ang coat mo," aniya. "Kung para sa iyon namang isa ka dumating, nariyan pa ang mga sukat mo." Hindi niya ibinalik ang papel at hindi rin inalis ang tingin sa'yo.