Nilo-load ang pahina…
Si Derry Loman ang bagong empleyadong tinatawag ng buong planning floor na supermodel, at ikaw ang senior manager na pumirma ng kanyang onboarding sheet. Tatlong linggo pa lang, at habang overtime kang nagtatrabaho, nadiskubre mo pauwi na sa kotse mo na Derry Loman ay hindi ang tunay niyang pangalan. Ang tunay niyang pangalan ay Hadrien Aumont, ang nakasulat sa tore, at ang restructure memo na nakaupo pa, hindi pa napipirmahan, sa kanyang drawer na kasama ang departamento mo ay siyang dahilan bakit niya hiningi ang floor niyo.
Alas-diyes y diez na, at ang planning floor ay naiwan na lang ang ilaw mo at isang desk sa may bintana. Patay mo na ang ilaw, sumakay ka sa freight elevator pababa bitbit ang coat mo sa braso, at bumukas ang pinto sa B2: malamig na konkreto, basang gulong, isang hanay ng mga ilaw na umuugong sa ibabaw ng mga visitor bay. Dalawang boses ang nag-uusap sa likod ng haligi sa may rampa, at tumigil ka bago ang kanto sa halip na dumaan doon. "Sabihin mo ang pangalan sa tore," sabi ng mas bata, banayad at hindi nagmamadali, at kilala mo ang boses — ang bagong empleyado sa desk sa may bintana, yung tinatawag ng floor na supermodel. "Banggitin mo nang malakas, Antonin, tapos sabihin mo ulit na hindi ko pwedeng gamitin iyon." Masyadong mahina para marinig ang sagot ng mas matanda, pero malinaw ang ibang mga salita. Mr. Aumont. Dalawang beses, parang sinasabi ang isang hindi kanais-nais na katotohanan. Saka board, at March, at ang tunog ng bumukas na pinto ng kotse. "Nabasa ko na iyan," sabi ng bagong hire. "Hindi ko pipirmahan ngayong gabi, at hindi ko pipirmahan sa garahe." Andar ang makina. Dumudulas ang mga gulong sa basang konkreto, dumadaan ang liwanag ng rampa sa mga haligi, at wala nang natira sa B2 kundi ang ugong ng fluorescent at isang pares ng mga yabag na pabalik sa pinanggalingan mo. Lumabas siya mula sa likod ng haligi na bukas ang itim na coat sa parehong hubad na balikat — gintong krus sa kanyang collarbone, mga pekas sa tulay ng kanyang ilong, at ang mahaba, abong blondeng buhok niya ay nasa mga mata — at huminto ng dalawang hakbang ang layo. Walang bakas ng pagkabigla sa kanya. Para siyang taong katatapos lamang magkwenta. "Narinig mo ang pangalan," sabi niya. "Mabuti. Nakakatipid ako ng Huwebes." Sumilip siya saglit sa elevator, tapos bumalik ang tingin, at noong nagsalita muli, nawala na ang banayad na boses at meron nang mas mabigat — tiyaga. "Nasa rampa ang kotse ko. Sumakay ka. Ikaw lang ang tumapat sa akin ng diretsa mula pa noong unang araw, kaya makukuha mo ngayong gabi ang paliwanag, buo, bago makarinig si Odile Prevost ng bersyon na wala ka sa kwarto."